Alle berichten van Chef

Niet spelen met de rode punt

    Dit is een rode punt van dat spelletje. Ik speel het nooit.  En ik vind eigenlijk dat niemand anders dat zou moeten spelen.

 

Eerst waarom ik het nooit speel.  Thuis is er geen lege muur. Daarom niet. Maar nog meer daarom niet dat is omdat ik een gevoelige kater ben en ik heb in mijn leven al genoeg stress gehad. Ontspanning is veel fijner.

 

Vangen

Als je speelt dan wil je winnen, voor alle katers en poezen is dat zo. Dus je moet kunnen winnen. Hoe gaat dat:

  • er vliegt een lintje in de lucht en bam! je zet je poot op dat lintje en het ligt stil dus dan heb je gewonnen
  • je vrouw gooit een propje papier naar je en je vangt het, dan ben je sneller dan het propje dus je bent de winnaar
  • de muis zit helemaal vast tussen je voorpoten en die gaat pas ergens heen als jij loslaat nou dan weet iedereen wie er wint

Nou snapt u wat winnen is. Je doet iets en dan heb je iets dat je kunt voelen, als je wint doe je dat met je lichaam.

Stip

Als ik aan een rode stip op de muur denkt dan voel ik me al zenuwachtig worden. Die stip kan ik niet met mijn voorpoten pakken. Het is lucht en licht en ik weet niet wat het is, maar ervan winnen doe ik nooit. En omdat het beweegt zal ik er dan toch iets mee willen, dat is het stukje oer in mij. Dan ben ik de hele tijd bezig en waarvoor? Voor niks.

Volgens mij kan geen enkele kat ertegen als je speelt en je kunt geeneens winnen. Dus ik zeg doe dat niet met die rode stip.

Er is genoeg ander speelgoed voor katten, en zeker weten dat u het in huis heeft. Een propje papier kan keileuk zijn, dat vind ik tenminste.

Als je opeens moet rennen

rennen Rennen moet af en toe.  Zeker als je een wat oudere kater bent zoals ik. Dat snap ik met mijn kop maar mijn lichaam ligt altijd het liefste op de bank. Snacks in zicht. Knuffels.

Ik hou van het betere leven en van thuis krijg ik daarvoor ook steun. Ze zegt dat ik na mijn moeilijke tijd als zwerfkater nou voor altijd mag ontspannen.

Oer

Soms gebeurt het dat ik me oer voel. Wanneer het komt, weet ik nooit. Ook niet wanneer het stopt. En eigenlijk weet ik ook helemaal niet wat het is waardoor ik opeens van de bank kom en ga rennen, want dat is wat ik dan doe. Waarom ben ik oer als ik een superleven als huiskater heb met superduper veel ontspanning?

Rennen

Gisteren had ik het weer. Dat gevoel.  Ik werd oer en moest rennen, door het hele huis, heen en weer de trappen op en dan omkeren en terug en dan opeens stilstaan en dan opeens verder rennen. Het moest, van binnen. Dus ik rennen en rennen en toen opeens was het klaar. Het gevoel van oer was verdwenen.

Moe

Toen voelde ik pas dat ik moe was. Ja als je de hele tijd op de bank ligt dan heb je ook nul conditie dat snap ik. Maar ik ga nooit uit mezelf rennen, alleen doe ik een beetje gym en Pilatus. Dat is rekken en strekken. Elke keer als ik geslapen heb doe ik dat, en mijn vrouw heeft het van mij geleerd. Gymmen is met een lintje of een muis of een propje papier of een veter of iets dat ik dan net leuk vind. Weet ik ook niet altijd van mezelf.

Nacht

Ja, dat was ik bijna vergeten te zeggen. Soms ben ik ’s nachts ook oer. Dan ren ik maar korter want het klinkt dan keihard en eerlijk waar, dat vind ik een beetje moeilijk. Dus zogauw het kan ga ik op bed liggen om te slapen. Dan is het stil en gewoon. Ideaal.

We zijn het eens over de brokjesbal

We zijn het eens over de brokjesbal. Dat heeft best lang geduurd want ik woon hier nou drie jaar en tien dagen en die brokjesbal kreeg ik al heel snel.

Wat was het probleem? Zij wilde dat ik de brokjes eruit haalde. Ik wilde dat zij het deed.  Dan heb je gedoe in huis, hoor.

Ochtend

Het is pas sinds kort dat we het eens zijn geworden. Nou doen we het zo, dat ’s morgens na het opstaan zij de brokjes eruit schudt. We hangen dan samen op het tapijt. Ik eet een brokje of wat. Zij wijst aan: daar ligt nog. Weet ik natuurlijk maar wijzen is voor de gezelligheid. Ik kraak dat brokje weg. Daarna komt de ochtendknuffel dus dan gaan we bankhangen. Thuis beginnen we altijd heel voorzichtig aan een nieuwe dag.

Sneller

Voordat we gaan avondeten, wil ik ook een brokje uit de bal. Dat moet ik zelf doen. En als ik ’s nachts trek heb, moet ik het ook zelf doen. Geen klap aan, eerlijk waar niet. Zij kan het veel sneller. Maar ja dat is nou eenmaal de oplossing, dat zij het ’s morgens doet en ik de rest van de dag.

Want zij wilde dat ik beweging had en ik wilde meer lekkere brokjes. Die zitten in de bal. Het zijn brokjes voor katten die heel veel moeite met eten hebben. Dus het ruikt superlekker, het smaakt heerlijk en het kraakt ideaal en de maat is precies goed, kan niet beter. Het is spul van Royal Canin. Ik kan zo een hele zak op maar dat krijg ik nooit.

Thuis

Dus zo is het met de brokjesbal. Ik heb er geloof ik vrede mee gesloten dat ik het soms zelf moet doen. Maar ik probeer het wel. Dan til ik een voorpoot in de lucht en ik kijk haar aan. En dan miauw ik zonder geluid. Dat werkt best vaak, je snapt als kater niet dat ze erin tuint. Maar uitleggen doe ik het niet.

Het succes van mijn dekentjes-aktie

dekentjes-actie  Hoi Allemaal, ik heb bericht van het Dierenhospitaal. Deze foto stond gisteren op hun feesboek: er zijn veel dekentjes binnen en ook een verstop-slaapzak. Namens alle dieren hartelijk dankuwel.

Ik wilde omdat ik tien jaar werd tien dekentjes fundresen. Er zijn er veel meer geworden!!

Feesboek

Op de feesboek van het Dierenhospitaal schreven ze:

“De dekentjes fundrees van  huiskater Bertje

Vorige week zondag deelden  wij het bericht van Huiskater Bert. Hij was namelijk jarig en  werd 10 jaar! Zijn grote en lieve verjaardagwens was dat er dekentjes gedoneerd werden aan ons dierenhospitaal.
Dit, zodat bange katten, net zoals hij zich voelde toen hij nog bij ons woonde, een heerlijk verstopdekentje hebben om zich veilig te voelen.
Nou, daar is massaal gehoor aan gegeven! Maar liefst 36 dekentjes en een heerlijk verstop-mandje kwam de postbode brengen!
Heel erg bedankt lieve vrienden van Bertje, en heel erg bedankt lieve Bertje, namens onze dieren!”

Meer

Nou weet ik dat dit nog niet alles is. Want er zijn nog steeds dekentjes onderweg. En er zijn ook vrienden die wegens mijn verjaardag dekentjes aan een ander asiel hebben gestuurd. En de vrouw van Bram heeft van die kussentjes gemaakt dus die horen er ook nog bij. En iemand ging wegens mijn verjaardag extra knuffels aan de asielkatten brengen, dat telt zeker weten ook mee want dat is ook liefde.

Dus er komt nog veel meer aan.

Maar eerlijk waar, al had ik maar één andere kat kunnen helpen dat was ik ook blij geweest.  Het zijn er nou veel meer geworden.

Verjaardag

Dus ik vond het een superverjaardag. Mijn vrienden werd er blij van omdat ze iets goeds konden doen, het hospitaal was blij met de pakjes en de katten en andere dieren zijn blij met de dekentjes en de andere kadootjes. En omdat mijn vrouw zei dat ze trots op mij was, ben ik ook blij. Ook omdat ik zulke lieve vrienden heb die me willen helpen bij het helpen. Iedereen hartelijk dankuwel en veel kopjes van mij!!

Ik hoef geen meubel

 Ik hoef geen meubel. Serieus waar niet. Ik vind meubels stom.  Dan bedoel ik meubels die speciaal voor katten zijn gemaakt.

Dat zijn eigenlijk meubels die gemaakt zijn voor mensen van katten. Die mensen komen er blij mee thuis: “Kijk eens wat ik voor je heb!” Dat heb ik zelf meegemaakt.

Beleefd

Nou ben ik zo’n watje dat als mijn vrouw zo blij doet, dat ik altijd even kom kijken. Een beetje ruiken. Een kopje geven. Wat je dan doet als huiskater.  Het is niet uit interesse, het is uit beleefdheid. Daar wordt ze gelukkig wat rustiger van.

Met zo’n meubel kan ik niks dus ik ga er niet op of aan. Ik ben onder protest ermee op de foto gegaan dat ziet u wel.

Wennen

Dit meubel heeft zeker twee jaar op de slaapkamer gestaan. Al die tijd dacht mijn vrouw dat ik er nog aan moest wennen en dat ik het daarna helemaal geweldig zou vinden. Dat weet ik omdat ze dat steeds aan me vertelde.  Omdat ze me erbij aaide, heb ik van die verhalen ongeveer de helft gehoord en dat was al genoeg.

Serieus, twee jaar wennen aan iets dat je meteen stom vindt?

Weg

Deze week wilde ze het huis opruimen. Ze keek naar het meubel en naar mij, ik keek terug van valt het kwartje al.

En ja hoor, opeens.

“Je vindt het niks, hè?”
Nee. Nooit wat aan gevonden.
“Zal ik het maar wegdoen?”
Ja graag zal tijd worden.
“Eerst nog een foto maken voor je blog.”
Dat heb ik weer.

Ik vouwde mijn voorpoten onder mijn lichaam en keek langs haar heen. Gelukkig was het goed genoeg, anders gaat ze door, hoor, dat wil je niet weten.

En nu moet ik nog zien dat ze het echt weg gooit. En ook dat ze niet met iets anders thuis komt: “Kijk eens, wat leuk!”