De nieuwe muis (blog)

“Kijk eens Bertje,” zei mijn vrouw, “Ik heb een cadeautje voor je.” Het was een nieuwe muis. Ik vond er geen klap aan. Hij was groot en raar en ik wist gewoon niet wat ik ermee moest doen. Dus ik keek een andere kant op en deed of die muis er niet was. En dat was dat, dacht ik.

Die muis bleef gewoon liggen waar hij lag, ergens in een hoekje van de huiskamer. Soms liep ik er langs. Dan zag ik ‘m wel. En zo raakte ik er een beetje aan gewend, dat er een grote blauwe muis bestond. Maar ik deed net of de muis er niet was. En de muis deed ook niks. Af en toe keek ik wel.

Ik hou veel van muizen om mee te spelen, maar de mijne zijn altijd lekker klein en ze zitten vast aan een lintje. Dan speel ik lintje onder de lap of ik ren er achteraan of ik worstel ermee. Een goede muis past precies tussen mijn voorpoten.

Een paar dagen later speelde mijn vrouw met die muis. Ze kneep erin en toen hoorde ik een kraakje. Ik was meteen nieuwsgierig dus ik erbij, kijken. Toen ik voorzichtig aan het blauwe snufte, ontdekte ik dat de muis nu tenminste gewoon naar thuis rook. Die lucht vertrouw ik.

Toen hoorde ik weer dat kraakje. Het was precies zo’n spannend leuk kraakje dat iets met je doet. Tenminste, met mij. Ik zette mijn tanden in de muis en het kraakte weer, ik hoorde het in mijn kop. Dat deed wat met me.

Dus ik grijp die muis diep met mijn tanden, val op mijn zij en begin ermee te rollen. Ik bijten en ermee schudden en worstelen en toen was het ene oor er bijna af en toen vond ik er niks meer aan.

Nou is het een gewone muis. Soms speel ik ermee, maar niet elke dag. Geeft niks, zegt mijn vrouw. Ik kan me niet meer herinneren waarom ik het eerst zo eng vond. Het is een grote blauwe muis, verder niks. Misschien heeft het te maken met veranderingen. Want eigenlijk heb ik het liefste dat alles de hele tijd hetzelfde blijft, maar ja, dan maak je nooit iets nieuws mee waar je toch ook blij mee kunt zijn. Want eerlijk is eerlijk, een blauwe muis voor af en toe is iets fijn.

(Dit blog verscheen eerder bij de Vereniging Kattenzorg)

Als je bang bent: Bach Rescue Remedy

Sinds een hele lange tijd gebruik ik Bach Rescue Remedy. Dat is omdat ik bang was. Kan ik uitleggen!

Toen ik hier kwam, moest ik wennen. Logisch. Alleen ik moest driedubbel wennen want ten eerste kwam ik uit het asiel dus dat was een grote verandering, ten tweede had ik daarvoor op straat geleefd dus wat wist ik van een huiselijk leven en ten derde ben ik psychisch. Nogal onzeker en bang. Misschien gaat het nog eens over. Hoe dan ook, gewoon wennen dat kon niet. Er was iets anders nodig.

Druppeltjes. Om te helpen.

Dus ongeveer vanaf de eerste dag nam ik twee keer per dag druppels Bach Rescue Remedy, vier per keer. Of eigenlijk anders. Vier druppels over de brokjes en daar at ik de hele dag van. En vier druppels over het avondeten dat at ik meteen op.

Dus daar werd ik in mezelf wat rustiger van. Mij hielp het. Zeker weten. Feliway deed weer niks voor mij. Het is  denk ik heel persoonlijk.

In het asiel kreeg ik ook druppeltjes, wat voor weet ik niet meer.  Deze werken binnen een week. Dat gaat langzaam.

Ik wil nooit meer zonder, dat weet ik wel.

Trouwens, er zijn helemaal geen bijverschijnselen. Ik werd er ook niet sloom van. En het was ook niet zo dat ik nou nooit meer bang ben.  Want toen de glazenwasser voor de eerste keer kwam, ging ik bijna onder de tafel zitten van de schrik. Toen kreeg ik een hapje met wat extra druppeltjes.  Eerlijk is eerlijk, het had niet gehoeven al was het wel lekker.

Bach Rescue Remedy kan ook door honden en mensen genomen worden. Je moet het even laten staan dat is omdat de alcohol dan kan vervliegen. Er is ook iets speciaal voor dieren maar volgens mij kan dit net zo goed op die manier.

Wat doe jij als je zenuwachtig of bang bent? En heb jij ook zulke goede ervaringen met Bach Rescue Remedy als ik of doet het je niks? Laat het even weten in de reacties!!

Niet op schoot (blog)

Iedereen is lief op een eigen manier, en ik ben het dus op mijn manier. Ik geef kopjes, ik spin op zeventien verschillende manieren maar ik wil niet op schoot. Of nog niet. Misschien durf ik het niet. Hoe dan ook, ik doe het niet. En ja, dan moet je net een huiskater zijn.

Mijn vrouw zou heel graag willen dat ik op schoot kwam zitten. Voor haar wil ik het wel doen maar voor mezelf zeg ik: nee, niet aan beginnen. Maar zij wil het. Heel, heel graag. Dat voel ik gewoon. Dus elke keer probeer ik het eventjes.

Het begint er altijd mee dat ze in haar stoel bij de werktafel mijn naam roept met die stem waaraan ik meteen kan horen dat ze het weer wil. Ik loop naar haar toe en geef de stoel kopjes. Dan een beetje eromheen lopen en draaien, wat miauwen, zodat zij hopelijk weet dat ik het eigenlijk niet wil. Ik snap haar beter dan zij mij, hoor. Want ze blijft roepen en op haar schoot kloppen van kom-nou, toe-nou, heel-eventjes. En dan ben ik zo’n watje dat denkt, nou ja, misschien, ik probeer het gewoon.

Dat gaat niet vanzelf natuurlijk. Eerst spring ik op de bank, die staat achter haar stoel. Zij schuift de stoel dichter bij de bank. Weer dat op schoot kloppen en zo voel ik gewoon hoe ze ernaar verlangt, en daardoor verlang ik het opeens ook een beetje. Niet heel erg. Maar net genoeg om van de bank op haar schoot te stappen.

Ben ik daar, dan weet ik op hetzelfde moment al beter. Nee! Nee! Ik van die schoot af. Bonk, op het tapijt en wegwezen. Wat is dat hoge toch griezelig. En ik kan haar benen voelen, eng is dat. Ik voel liever een kussen onder mij. Veel steviger. Dus ik ga snel op mijn kussen liggen, dat is van Xenos en het is precies mijn maat. Van mensenbenen kan ik dat niet zeggen.

Dan komt ze naar me toe. Ze is nooit boos. Wel een beetje teleurgesteld. Ze komt me aaien en we gaan praten of nou ja, zij praat en ik ga spinnen en dat vinden we alletwee wel fijn. Ja, als je samenwoont, moet je je aanpassen, dat snap ik best. Behalve als het eng is, dan hoeft het niet. Dat vind ik.

(Dit blog verscheen eerder bij de Vereniging Kattenzorg.)

Avondeten: Iams Beef

Tjilla, Tjessi en Tjaiia, Uit het leven van Bert

Vanavond heb ik Iams beef gegeten. Het is lekker. Maar het is ook heel machtig, vind ik. Want ik krijg niet eens alles in een keer op, ik heb eetpauzes nodig.

Iams beef krijg ik soms. Als mijn vrouw denkt, nou die Bert lust vanavond wel wat, dan komt dit. Het zijn stevige brokken in saus en ze doet er ook wat water bij, dat is omdat ik van mezelf niet genoeg drink. Dus zo gaat dat gemakkelijker.  Er is ook een kipsmaak maar ik geloof  dat ik deze smaak lekkerder vind.

Als ik klaar ben ben eten, ga ik lekker op de bank liggen uitbuiken. Dan hoef ik zelfs geen snack meer en dat wil wat zeggen.

 

 Op deze foto is goed te zien hoe stevig de brokken zijn en dan zit er dus al water in ook. Ik eet altijd van een plat schaaltje in verband met het feit dat mijn snorharen schoon en droog moeten blijven als ik eet. Dus het is ook goed te zien dat er best veel zit in een zakje. Maar ook weer niet zoveel dat je er twee keer mee wilt doen. Het is een stevige maaltijd waar je wat aan hebt.

Het ruikt niet extreem lekker ofzo. Gewoon, goed. Er is wel eten waar ik raar van word in mijn kop, dat ik keihard ga miauwen als ik het ruik. Is met dit niet. Ik sta gewoon in de keuken en wacht af.

 

Ik krijg het nooit helemaal op, dit is wat er over is. Nou ja, na het eten. Later op de avond denk ik oja ik had nog wat. En dan vind ik dit toch weer lekkerder dan brokjes.

Meestal hoor. Soms denk ik, gets nee en dan ga ik bij mijn brokjesbal staan. Daar zitten extra lekkere brokjes in en die heb ik dan liever.  Het is de bedoeling dat ik die brokjes er zelf uithaal maar daar heb ik eigenlijk nooit zin in. Dus dan moet mijn vrouw het doen.

 

Het is ideaal avondeten als je graag eet en als je het fijn vindt als je maag vol zit. Maar je moet er de tijd voor nemen. Met pauzes. Dat gaat vanzelf. Doe je dat niet en schrok je door dan moet je overgeven. Dus: rustig aan!!

Eet jij ook graag Iams beef of denk je nou nee, ik heb liever wat anders? Laat van je horen en geef een reactie!!

Katten met mannen

Uit het leven van Bert, ,

Katten met mannenZelfs als je niet van mannen houdt, dan is dit een leuke website om te zien: allemaal katten met hun eigen man. Die is een hot dude, dus aantrekkelijk. Maar de kat die bij hem hoort, is gewoon veel aantrekkelijker. Sorry hot dudes!! Klik hier voor de site.

Stuk voor stuk zijn het leuke en interessante foto’s. Allemaal stellen. En je gaat meteen fantaseren hoe die man en die kat samen een leven leiden. Dat de kat van alles mag is meteen duidelijk, en ook dat de kat altijd gelukkig is.

Je ziet het wel vaker de laatste tijd, websites of boeken over mannen met katten. Het is net of er iets bewezen moet worden. Er staat dan meestal bij: real men like cats. Dus: echte mannen houden van katten. Dat wisten we al. Maar het is mooi, dat er nu zo veel foto’s van te zien zijn. Dat dan weer wel.