Poezenschilderijen van Mieke van Hooft

Poezenschilderijen zijn er nooit genoeg op de wereld, en mooie poezenschilderijen al helemaal niet. Mieke van Hooft maakt ze.

De foto komt van haar website, ze is schrijfster en schilderes: klik en kijk

Expositie

Het goede nieuws is, dat de poezenschilderijen te zien zijn op een expositie in Ede, het duurt tot en met eind maart. Op de website staat alle informatie.

Het zijn grote schilderijen waar je meteen blij van wordt. Mooie warme kleuren, poezen die graag samen zijn en bovendien poezen die lijken te glimlachen. Kan dat eigenlijk wel?

Glimlach

Een glimlach is een menselijke expressie, meestal van tevredenheid. Een poezenmens ziet nogal eens haar of zijn eigen kat glimlachen. Maar een kat is geen mens. De lichaamstaal is anders,. En toch kan het dat je dat waarneemt, omdat het verlangen in je leeft.

Niks mis mee. En soms lijkt het ook zo te zijn. Dat behoort tot het mysterie kat.

Je kunt het gewoon niet echt zeker weten.

Bescheiden

Mieke van Hooft is bescheiden over haar schilderijen. Op haar site zegt ze: “Schilderen is al heel lang een hobby van mij. De laatste jaren is dit een steeds grotere plaats gaan innemen in mijn leven en ontdekte ik de raakvlakken tussen het schrijven en het schilderen; met beide kunstvormen kan ik anderen boeien, ontroeren, laten glimlachen of inspireren. Van beide kunstvormen word ik zelf erg blij!”

Traditie

Nederland kent enkele grote namen als het gaat om poezenschilderijen, elk met een eigen sfeer. Bijna iedereen kent de vertederende schilderijtjes van Cornelis Raaphorst (1875-1954) of van Henriette Ronner-Knip (1821-1906). Hun werk lijkt op de ouderwetse poesieplaatjes: lieve details, vertederend en in de beste zin des woords sentimenteel. Je betaalt er kapitalen voor, als zo’n poezenschilderij al in de verkoop komt natuurlijk. Dat gebeurt af en toe.

maatje meer Rosie was pas acht maanden oud, maar ze zat al in het asiel sinds ze een piepklein kitten was. Het enige dat ze wilde, was een thuis en een mens om liefde aan te geven.

Waarom lukte dat niet? Om een eenvoudige reden. Rosie was een maatje meer poes. Echt atletisch oogde ze niet met haar hangbuik. Haar verschijning schrok alle mensen af. Dat wil zeggen, bijna alle mensen.

Uiterlijk

Mensen die een asielkat komen uitzoeken, doen dat allemaal op een eigen manier. De een vraagt naar de langst-zittende kat en neemt die mee naar uit, ongeacht eventuele gebreken of problemen. De ander mailt eerst over verwachtingen en mogelijkheden. En dan zijn er ook, die binnenkomen en pas dan een beslissing nemen. Dan kan het uiterlijk van belang zijn.

Maatje

Op een van de eerste dagen van 2018 besloot Alex R. met zijn vriendin naar het asiel te gaan. Ze wilden een kat een nieuw thuis geven. Tot voor kort had Alex zichzelf gezien als een hondenman, maar toen ze tijdelijk een kitten te logeren kregen, begreep hij een kattenman te zijn. Dus wilde hij een kat in zijn leven.

In het asiel zag hij Rosie. Ze leken wel wat op elkaar. Alex was een man met een maatje meer en hij had ook een hangbuik.

Met andere woorden: ze mocht mee naar huis.

Knuffelpoes

Rosie had nog meer moeilijkheden. Ze was al twee keer opgehaald en terug gebracht waarna ze moest bijkomen in een pleeggezin. Een gevoelige poes die veel liefde nodig heeft, is ook kwetsbaar.

In haar nieuwe huis ging alles gelukkig meteen goed. Ze verkende alle vertrekken met zelfvertrouwen – “o, hier woon ik voortaan dus” – en begon meteen met kopjes en knuffels geven.

Naam

Alex gaf haar een nieuwe naam. Voortaan zou ze Libbie heten. Een nieuwe naam voor een poes die een nieuw leven was begonnen, vol liefde. Ze mag spinnen zoveel ze wil, ze mag op bed slapen bij haar mensen en ze is duizend keer zo gelukkig als vroeger.

(bron: Lovemeow)

Hoe het is om een staart te hebben

staart Ik wilde net gaan liggen, toen mijn vrouw een foto van me maakte. Mijn staart staat er half op, maar je kunt wel iets belangrijks zijn. Dat hij meedoet.

Dus daar wil ik het nou over hebben.

Over het belang dat je staart meedoet, tenminste als je dat gewend bent. Dat ben ik dus.

Zonder

Ik moet eerst zeggen dat er ook katten zonder staart zijn. Die snap ik niet maar ik weet dat zij mij ook weer niet snappen. En ik vind een kat zonder staart niet meer of minder, het is gewoon anders dan ikzelf ben, verder heb ik hier geen mening over. Behalve dat anders ook leuk is.

Liggen

Als ik ga liggen, dan helpt mijn staart me erbij. Net of hij me een beetje in de goede richting duwt. En ik blijf ook beter in evenwicht, geloof ik. Als ik lig en ik voel me tevreden, dan leg ik mijn staart om me heen. Lekker warm. En het voelt veilig en gezellig. Dat je precies weet waar je begint en waar je ophoudt en waar dus de rest van de binnenwereld begint.
Ik ben ex-straatkater, dus zoiets is een dingetje.
Je kunt gewoon nooit weten.

Slordig

Soms ben ik slordig met mijn staart. Dan slingert hij gewoon ergens op mijn kussen. Een keer hing hij half op mijn bord avondeten toen ik op het tapijt lag uit te buiken.
Kan gebeuren.
Gewoon laten liggen, denk ik dan. Maar wat gebeurt er? Dan komt mijn vrouw opeens en ze wil mijn staart goed leggen. Nou ja!! Die staart ligt prima. Niks meer aan doen.

Gemakkelijk

Weet u wat het is met een staart. Ik let er niet altijd op gewoon omdat hij er altijd is. Mijn staart maakt liggen gemakkelijker en lopen en springen, echt alles. Ook traplopen. Zonder staart zou ik niet willen, maar dat is persoonlijk het is voor u misschien weer anders.

(Dit blog verscheen evenals andere blogs bij de Vereniging Kattenzorg)

blazen Blazen doe je om jezelf te verdedigen, als je een kat bent. Het is sterke lichaamstaal die zegt: blijf van me af, ga weg, laat me met rust.

Katers kunnen het, poezen ook en zelfs kleine kittens blazen als ze het nodig vinden.

Katertje

Op een dag kwam er een jong gestreept katertje in een dierenkliniek. Hij voelde niet op zijn gemak. Hoe klein hij ook was, de aanval durfde hij best aan. Dus blazen, blazen, nou! Naar iedereen. HSSSSSS!!!

In de kliniek waren ze er niet van onder de indruk. Ze hadden wel ergere geluiden gehoord dan het blazen van Junior, zoals ze hem noemden. Bovendien, ze kenden zijn achtergrond. Hij was in een tuin gevonden, zonder een aanwezige moeder. Junior leek een zwerver te zijn, maar dat zou snel veranderen.

Kliniek

blazen In de kliniek besloten ze om Junior een beetje op te voeden. Hij moest leren dat mensen niet eng waren, dat ze geen bedreiging vormden maar dat ze iets goeds konden komen brengen. Dat iets was: liefde.

De eerste keer dat iemand hem probeerde te aaien, begon Junior vijandig te blazen. Stoer gedrag.

Maar toen kwam de aai dichterbij en landde op zijn rug. Aai-aai veranderde Junior: dit was fijn, dit was heerlijk. Hij hield op met blazen en begon te spinnen.

Knuffel

Jessie, een van de vrouwen in de kliniek, kwam regelmatig Junior aaien. Wanneer hij haar zag, sprong hij op zijn vier poten en liep meteen naar haar toe voor knuffels. Dan begon hij luid te spinnen. De blazende kater was ny een knuffelkater geworden, want hij had ontdekt wat liefde was.

Fergus

Op een dag vond Junior een thuis voor zichzelf. Een vrouw van de kliniek nam hem mee naar huis, tijdelijk zodat hij een huiselijke omgeving kon ontdekken. Maar wat gebeurde er… het hele gezin werd verliefd op het knuffelkatertje.

Junior kwam niet meer terug naar de kliniek. Voortaan had hij een eigen thuis waar hij een nieuwe naam kreeg: Fergus. Blazen doet hij niet meer. Spinnen wel.

(Bron: Lovemeow)

Fietje gaat op avontuur in de grote wereld

Fietje is nog geen twee jaar oud en ze is hartstikke dapper. Ik zag dat ze een tuigje draagt en dan naar buiten gaat. Dus ik vroeg haar Fietje hoe zit dat.

Wat heb je hier nou aan?

Ik draag het tuigje van Bram. Bram is de kater die voor mij in dit huis woonde. Het is een handig tuigje en het zit best lekker. Het sluit met een klik om mijn nek en om mijn borst. Het lusje zit dan op mijn rug. En daar maakt het vrouwtje dan het riempje aan vast.

Een riempje vast!! Dat is moeilijk!!

Ja Bert, de eerste keer vond ik eng. Ik liet me maar vallen en verzette geen poot. Vrouwtje moest me echt goed vasthouden om het aan te doen. Ik vond er niets aan.

Maar toen we door de deur naar buiten gingen, was ik best nieuwsgierig. Het rook overal nieuw en er stonden veel planten waar ik achter en in kon zitten. Vrouwtje riep me en toen heb ik heel voorzichtig wat stapjes gezet maar ik heb me ook weer laten vallen. Tot ik begreep dat het niet eng was maar spannend en leuk! We wandelen op de oprit naast het huis en in de serre. Misschien dat we later nog verder gaan, de straat op!

Dat heb je ook snel geleerd . Dat komt vast doordat je jong bent. Hoe vind je het tuigje nu?

Ik vind het nu heel leuk en ga telkens voor de deur zitten om duidelijk te maken dat ik wel weer in ben voor een wandelingetje!
Mijn vrouwtje zegt dat zij het tuigje bij de dierenwinkel heeft gekocht.
Als je nog meer wil weten mag je dat best vragen, hoor.
Ik vond het interview eigenlijk best leuk.

Asiel

Nou ik wil nog wel meer weten van jouzelf. Want de mensen denken wie is Fietje eigenlijk. Kun je iets over jezelf vertellen?

Als mensen dat willen weten… Ik ben een poesje van bijna twee jaar oud en ik heb op straat geleefd. Ook heb ik al twee kittens gekregen maar daar weet ik weinig meer van. Ik ben in het asiel gebracht en daar waren ze heel lief voor me. Ik ben onderzocht en gesteriliseerd en toen ik weer helemaal gezond was, mocht ik worden geadopteerd.

Mijn vrouwtje heeft mij uitgekozen omdat ze me lief en dapper vond. En ook nieuwsgierig. Zij vond dat zo leuk dat ik met haar mee naar huis mocht. Ik woon nu drie maanden in mijn nieuwe huis en ben heel blij en tevreden. Ik speel graag. Vooral verstoppertje, met balletjes, met veren en met een kartonnen doos. Ik zit graag voor het raam en slaap ’s nachts op bed bij mijn vrouwtje. Als het aan mij ligt eet ik de hele dag maar vrouwtje heeft een voermachine neergezet waar op vaste tijden wat brokjes komen.
Ik kan nog veel meer vertellen, Bertje, maar is het zo goed?

Ja Fietje, zo is het goed voor nou. Dankjewel voor het interview en veel plezier met het tuigjewandelen!!

Saame

Saame is alles fijner