Vandaag doe ik een kort berichtje want het gaat over Mozart. Hij woont in Zwolle en hij is de weg naar huis kwijt.
Dus als u in Zwolle woont en u weet waar katten zich nogal eens verstoppen, laat u het dan weten?
Of ergens anders kan ook. Soms zit een kat in een auto en dan kom je in een andere stad.
Het kan via mij of via Amivedi.nl
Als we allemaal helpen en meedenken dan kan het zomaar in orde komen!!
Gisteren was het een keihete dag en mijn vrouw had speciaal voor mij iets gekocht. Het was een koeltedeken.
Eerst rook ik er even aan, dat was een beetje omdat ik wil weten wat er in huis komt. Maar ja het zat nog in de verpakking.
“Heel veel dieren houden van een koeltedeken,” zei mijn vrouw nog.
Ze liep met de deken naar de badmaker en opende de kraan. De deken moest nat zijn, dat riep ze en ook dat het juist fijn was. Toen kwam ze ermee naar de kamer.
Een grote natte koude lap, wie wil daar nou op liggen?
Ik niet.
Dus ik liep er voorzichtig omheen en ik deed net of die lap er niet was. Toen ik per ongeluk er een pootje opzette, trok ik mijn poot meteen terug.
Nou woon ik best klein dus die grote lap in de huiskamer nam veel ruimte in. Ik ging op mijn kussen liggen en keek mijn vrouw aan. Ze snapte het meteen. Gelukkig. Ze pakte de lap en frommelde die tegen haarzelf aan. Toen was de kamer weer gewoon de kamer. Ik kon weer lopen en dat deed ik dus.
Koel blijven is moeilijk wanneer het de hele tijd keiwarm is. Het beste is dat je rustig doet een hele lange tijd achter elkaar. En water drinken met iets lekkers erin. En extra aaien, dat je geen losse haren in je vacht hebt. Dus koel blijven gaat niet echt vanzelf je moet er met je kop bijblijven en je hebt steun van thuis nodig.
Gisteravond lagen mijn vrouw en ik voor de ventilator toen ik buiten een raar geluid hoorde. Ik snapte het niet. “De regen komt,” zei mijn vrouw tegen me. “Je bent vergeten hoe regen klinkt.” En dat was zo, dus ik moest heel erg opletten en luisteren en gelukkig bleef mijn vrouw de hele tijd naast me liggen want als er van alles gebeurt heb je als huiskater gewoon steun van thuis nodig.
Kattenmelk is echt superlekker, zeiden mijn vrienden op feesboek. Dus ik kreeg het ook, om uit te testen. Op het filmpje ziet u eigenlijk al wat ik ervan vind maar hier komt mijn bespreking.
Het is geen gewone melk maar iets waarvan mijn vrouw zei dat is net koffiemelk. Dat lust ze niet dus daarvan kreeg ik al geen fijn gevoel. Je weet dan toch nou is het even opletten.
Wat ik kreeg was van Whiskas. Dat is volgens mij best een goed merk. Maar het liefste heb ik alles van Royal Canin, dat lust ik graag.
In de keuken deed mijn vrouw de kattenmelk op een schoteltje. Ik rook niks bijzonders. Het geluid deed me ook niks. Als ik Partysnacks krijg, dan hoor ik dat meteen en ik ruik het ook, dat kraken van het zakje, als de snacks op het bordje vallen, zooo, nou, dan zit ik al bij de keuken te wachten van komthetal.
Toen ze het schoteltje neerzette, keek ik haar aan. Ze zei: “Dit is die kattenmelk, Bert, je wilt het toch wel proberen?”
Ik bleef zitten. Uit beleefdheid.
Ik vond het spul op het schoteltje er raar uitzien. Het deed me niets. Er was geen geur waardoor ik dacht toch even onderzoeken wat dat is. Mjn vrouw deed een druppel op haar vinger en bracht die dichtbij me, zodat ik er zelf niet heen hoefde.
Eventjes rook ik. Toen wist ik het zeker. Nee.
Wat je lekker vindt en wat niet dat is natuurlijk persoonlijk. Ik heb niks met die staafjes waarvan iedereen zegt daar ga je van wiewen. Soms speel ik met een staafje. Meestal niet. Denkspeelgoed hoef ik niet. Dingen die lawaai maken zoals drinkfonteintjes die hoef ik ook niet.
En kattenmelk nou dat hoef ik helemáál niet.
Mijn beste tip om water te drinken is al te zien in deze film. Je moet dan iets lekkers in het water doen. Hier zitten party snacks in van Felix in de smaak zeevis.
Ik weet niet waarom ik water drinken moeilijk vind maar het is gewoon zo. En mijn vrouw wil dat ik water drink en best veel ook als het warm is. Ik ben van mezelf best een gemakkelijke jongen dus als ze wat neerzet en me friemelt in mijn vacht en ze zegt: “Bertje, ga eens kijken wat daar staat,” dan ga ik gewoon kijken. Zo ben ik. Gemakkelijk.
Hier lagen snackbrokjes in. Van die superlekkere. Party snacks zijn het en ik krijg ze soms als avondsnack gewoon op een bordje. Maar nou was het overdag en ze lagen in water. Ook raar.
Sommige waren zacht die leken een beetje op avondeten. Andere daar kon ik gewoon mee kraken. Het water smaakte lekkerder het leek een beetje op die kattensoep alleen dan anders.
Dus ik had het schoteltje leeg voordat ik het wist en toen heb ik het voor de zekerheid even helemaal schoongelikt zodat het allerlaatste er ook uit was.
Toen moest ik wel op de bank want dat is het fijnste. Iets lekkers en dan hangen.
Soms voelt mijn vrouw aan mijn neus om te weten of die nat is. Ja tuurlijk. En heel soms grijpt ze mijn vel vast. Dat is raar dus ik kijk dan van waarom is dit. Ze zegt dan: “Ik wil weten of je uitgedroogd bent.”
Ja, wat doe je er als eenvoudige huiskater tegen? Niks. Ik laat haar maar doen. Als je samenwoont is het geven en nemen.
Maar ik weet helemaal zeker dat ik niet ben uitgedroogd, want ik heb superlekker water met partysnacks erin. Straks krijg ik het vast weer.
Mijn verkering Bert vroeg me of ik wat meer over mijn leven wilde schrijven. Over gewone dingen en over hoe ik leef met me eigen familie. Bert zei dat mijn fens me dan beter leren kennen. Ik zeg u eerlijk, ik wist niet eens dat ik fens had? Maar als Bertje het zegt dan geloof ik hem. Ik wil het U graag vertellen.
Ik woon nu alweer 10 jaar bij mijn vrouw, dat vind ik best lang. Niet dat ik hier nog weg zou willen want ik wil als poes niet op me eigen gaan wonen. Ook al heb ik twee jaar verkering, ik woon met mijn vrouw, Floris en Zusje.
Toen ik hier kwam wonen wist ik nog niet dat ik in een multikathuishouden terecht zou komen. Dat is als je met meerdere katten in één huis woont. En ook nog met een vrouw.
Ik mocht in een mandje bij mijn vrouw op schoot mee en ze sprak de hele tijd heel lief tegen mij. Ik vroeg me eigen af waar ik naar toe zou gaan? Dat weet je niet als poes als je mee mag met je vrouw of man, je moet maar afwachten. Ik vond het zo spannend. Ik dacht alleen maar, zou ze ook tonijn hebben?
We kwamen in mijn nieuwe huis. Het was in een groot gebouw met allemaal huizen op elkaar. Ik vond het meteen fijn. Ik ben een binnenpoes dus ik was blij dat ik niet naar buiten hoefde. De voordeur ging open en ik moest meteen ruiken. Het rook vreemd, ik kende het niet. Mijn mandje ging open en toen zag ik het. Een grote katerman en hij was siepers. Ik zag allemaal strepen in zijn vacht. Ooooh ik vond het zo spannend. Maar ik wilde ook ontdekken.
Mijn vrouw zei dat de katerman Floris heette en dat hij mijn broer werd. Ze aaide hem, ze aaide mij. Zachte strelingen van tussen mijn oren naar mijn staart. Ik wist niet zo goed wat ik moest doen want ik voelde meteen, Floris is de baas in huis dus ik moet me eigen wel gedragen. Ik deed een paar keer blazen, ik wilde me eigen toch laten horen. Dat ik er was, dat ik er ben en dat ik nooit meer weg ga. Ik durfde nog niet zo goed want ik ben ook verlegen.
En toen gebeurde er iets fijns. Mijn vrouw gooide snoepjes op de grond en we aten samen van de snoepjes. Het was best gek, ik voelde me eigen helemaal niet bang. Ik durfde bij mijn vrouw op schoot te kruipen, ik voelde me wel fijn. Ik moest denken aan vroeger en hoe bang ik me eigen toen voelde. Nu was ik veilig, nu was ik echt thuis bij me eigen familie.
Met Floris was ik best snel vriendjes. Ik voelde, soms begrijp je elkaar. Als je allebei uit een asiel komt dan snap je sommige dingen beter. Dingen die je vrouw weer niet snapt. Dat eten bv altijd op de eerste plaats komt en dat je ook graag veel wil eten. Floris vindt eten ook belangrijk, maar ik eet altijd meer.
Mijn vrouw heeft Floris wel moeten leren dat ik verder niets wil als u snapt wat ik bedoel. Ik ben graag op me eigen en ik ben een nette poes. Floris is een “jeweetwelkater” maar ik denk dat hij dat zelf niet weet. Misschien hebben ze het hem niet verteld. Ik weet het niet, maar ik wilde het gewoon van me eigen niet.
Dat katers een poes soms op een andere manier interessant vinden, daar moest ik wel aan wennen. Ik was nog jong toen ik hier kwam wonen, ik moest alles nog leren en ontdekken. Mijn vrouw was er wel voor mij, dat er niks gebeurde zeg maar. Nu zijn Floris en ik echt wel familie van elkaar geworden, soms slapen we zelfs samen in een mand. Dat is best gezellig maar ik ben het liefst op me eigen of bij mijn vrouw als Bert er niet is.
Maar ik maak me eigen ook wel zorgen. Floris is al bijna 16 jaar. Ik weet niet precies hoe oud dat is maar hij is denk ik wel super seeniejoor. Dat is best veel seeniejoor vind ik.
Als Floris er straks niet meer is dan ga ik hem wel heel erg missen. Hij is toch een soort van me eigen broer maar wel van dezelfde vrouw.
liefs van Loesje