Loesje vertelt: over soolvriendschap…

Loesje huispoes

In oktober had ik één jaar feesboek van me eigen. Toen ik begon met ontplooien had ik niks, nu ben ik een rijke poes in me hart. Ik heb ook al veel geleerd want ik heb verkering.

Bert helpt me altijd, hij is een zachte katerman van ze eigen. Ik kan en durf me eigen te zijn en dat is belangrijk. Maar als poes is het ook fijn om over poezedingetjes te kunnen praten. Dan laat ik me Bert met rust, hij heb ook andere dingen aan ze kop. Op me feesboek leerde ik ook vriendschap kennen, dat je je eigen herkent in een andere poes ook al ben je verschillend.

Katrientje

Toen ik me eigen ontplooide durfde ik ook te vertellen van me maatje meer. Ik ben van me eigen prettig gevuld. Maar ik vond het best spannend want ik ben ook gevoelig. Ik was onzeker en Bert steunde mij. Toen leerde ik Katrientje kennen, zij is een vriendin van me Bert. Ik zeg U eerlijk, ik hoefde niet te blaaze.

Kitten

Katrien durft skoeter te rijden en ook brommert. Dat durf ik niet want ik vind het als poes gevaarlijk in het verkeer van alledag. Maar Katrien is anders, zij is een kitten van 16 jaar en ze wordt volgend jaar al 17. Ze heb al heel veel meegemaakt en ze is toch vrolijk van ze eigen. Ze kan ook goed zingen, over Lamoerrr maar ook over rosjebief. Ze zingt iedere dag s’morgens om vijf uur voor haar personeel, ik vind dat lief.
Ik moest ook nadenken want het is bijzonder. Soolzusjes zijn zit in je hart, dat je aan één miaauw genoeg heb. En ik moest nadenken over vriendschap. Want ik heb wel verkering maar kan ik dan ook vriendschap hebben voor me eigen.

Voor me ziel

Ik voelde heel veel emoozies, me hartje stond open. En ik had ineens zin in soolfoet, dat is tonijn voor me ziel maar soms ook garnaale. Me vrouw kreeg het niet aangesleept, ze heb me visboer moete bellen. Die heb toen ze vriezer leeg gehaald. Vriendschap is een fijne emoozie in me hart. Maar je moet er ook iets voor doen dus soms moet ik ook me tonijn delen.

Onzeker

Ik dacht ook, zou me Bert jaloers zijn. Dan zou ik heel onzeker worden van me eigen. Jaloesie is heel veel emozie en je tonijn heb een nare bijsmaak. Toen heb ik met Bert gepraat, als je een makkelijke verkering heb dan doe je dat. En Bert was lief. Hij heb ook vrienden van ze eigen. We hebben verkering en geen gefangenis. Dan zou ik niks meer moge in me leve. Als je verkering heb dan wil je dat de ander gelukkig is van ze eigen. En vriendschap is net zo belangrijk maar dan anders.

Rijk

Als poes voel ik me rijk. Ik heb verkering en ik heb vriendschap in me leven. Katrientje is er altijd als ik haar nodig heb en we begrijpen elkaar. Ze heb haar eigen leve en kariejerre. Ze doet zingen en ze heb thuiswerk in muizen vangen. Ze heb nog geen pensijoen. Ze blijf altijd een kitten op leeftijd en heel aktief.

Ik vind dat mooi en speciaal. U weet ik ben anders van me eigen maar Katrien maak me altijd blij.

Me hart

Ik leerde dat ik best anders mag zijn. Dat soolvriendschap diep in me hart zit. Het heb me leve rijker gemaakt. En het is ook fijn want als poes hebbie gewoon poezedingetjes. Dan is vertrouwen belangrijk en eten ook. Soolvriendschap is speciaal, je ben dan verbonden. En je heb het niet met iedereen maar soms ontmoet je zo iemand in je leve. Dan heb U wel geluk.

Liefs van Loesje

Hoe ik herstel van mijn operazie

herstel

Hoe ik herstel van een operatie, dat is niet snel gezegd. Het moet langzaam. Dat weet ik, want ik voel het van binnen en de dokter zei het en mijn vrouw ook al.

Sloom

Toen ik pas terug was van de operatie, voelde mijn kop raar. Ik was sloom. Het liefste wilde ik liggen en slapen maar ik wilde ook mezelf wassen en eten en rondlopen alleen lukte dat niet omdat mijn poten te zwaar en te raar waren. Ik probeerde het. Maar het lukte niet. Dus toen ging ik slapen. Ja, dat moest ik zelf ontdekken.

Wat ik heel fijn vond is dat mijn vrouw bij me bleef. Ook de dag erna. Ze zat gewoon aan haar werktafel net als altijd en daardoor voelde ik dat alles in orde was. Dat helpt. En ze aaide me vaker, heel zachtjes. Dat was ook fijn. Want ik heb psiegies best veel meegemaakt.

Pil

Van de dokter moet ik de hele week een pil nemen tegen de pijn. Die krijg ik in een avondsnek van Sheba. Mijn vrouw maakt de pil superkleinfijn in een vijzel dus ik proef het haast niet. Ik weet het wel. Maar ja, met extra aaien en Sneba liggen dat soort  zaken anders.

Maar ik laat me niet in mijn bek kijken, en ik gaap ook expres de andere kant op. Daar ben ik nou voorzichtig mee.

Brokjes

Binnen een paar dagen ben ik weer aan de brokjes gegaan. Ik kraak zo graag dus die kon ik niet lang missen. Het valt niet mee, daar moet ik eerlijk over zijn.

  • soms slik ik ze door maar mijn verkering Loesje zei dat zoiets niet goed is en zij heeft veel minder kiezen bij mij zijn er maar twee uit
  • soms eet ik aan mijn goede kant, dus waar geen kiezen weg zijn dan kan ik toch kraken
  • vanmorgen viel er een brokje uit mijn bek tijdens het eten, netjes eten lukt gewoon niet altijd

Beter

Ik voel me wel veel beter nou. Ik slaap extra, ik krijg extra knuffels en die Shebasnek vind ik lekker.  Maar ik voel ook dat er best iets met me gebeurd is.

Katrien over het liggen in mandjes

mandjes

En ja hoor…daar is ze weer.  Vandaag gaat deze dame het hebben over mandjes.

Ik heb heel veel mandjes gehad hoor. Minimaal 1 keer per jaar krijg ik een nieuwe. De kleur maakt mij niet uit. Als het maar lekker ligt. Toevallig heb ik nu een panterprint. Past goed bij mijn huispakje.

Handdoek

Toen Catoo en ik hier kwamen wonen lag er al een mand klaar. Zo’n lekkere zachte. Alleen weet ik niet meer welke kleur. We keken naar de mand. Ja? Wat moeten we daar nou mee? We waren helemaal geen mand gewend, wij waren gewoon gewend om op de vloer te slapen. Het liefst op een handdoek. We lieten dat stomme ding ook gewoon links liggen. Of rechts, maar dat doet er nu niet toe.
We hoorden wel steeds van ga er nou eens in liggen. Nee!!! Ga er zelf op liggen als je dat zo leuk vind. Maar dat deden ze nooit.

Het personeel had het één na kleinste mandje gekocht. Ze zeiden dat, zodra we uitgegroeid waren, ze een grotere zouden kopen. Nouuuu… we groeide wel, maar niet zo gek veel. We werden smurfkatjes genoemd. Tsssss.
Enniehauw….het kwam er in het kort op neer dat ze het mandje, wat ons betrof, weg konden gooien. Zo niet leuk vonden we het.
En uiteindelijk deden ze dat ook. Vrouw gooide het op balkon. Wij mochten ondertussen gewoon weer op ons balkon na mijn uitglijer. En we zagen dat stomme mandje liggen.

Buiten

Oooooh toen kregen we een iedeej. Zou het niet koel om lekker buiten te slapen? In die stomme mand?
Nou… na een uur kwam vrouw op balkon en ze zag ons tweeen prinsesheerlijk maffen in de mand. Ze riep man er bij. We hoorde dat ze nu wel blerde. Ja!!! Nu wel ja. Toen we eten kregen besloten ze ons mandje onder de tuinstoel te zetten. Kijk… we leven in regenland en ze hadden geen zin om iedere keer een mand te moeten drogen. We kregen dus een soort van afdakje. Zo handig, want zo bleven we droog tijdens regen.
En als de zon te fel was lagen we lekker in de schaduw.

Lijf

Trouwens… sommige van jullie zagen mij een keer lijf op feestboek slapen in mijn mandje. Echt… ze gunt me soms totaal geen rust als ik even priefee wil zijn. Het is echt een wonder dat jullie me nooit op mijn roze kattenbak hebben gezien.
Als we een nieuw mandje kregen ging de oude naar het asiel. En die waren nog heel goed hoor. Wel moesten we iedere keer even aan het nieuwe mandje wennen.
Want onze geurtjes zaten er nog niet in. Zolang het mandje buiten blijft ga ik er wel inliggen, want na bijna 17 jaar wil ik er nog steeds niet binnen op slapen.

Dit was het weer.

Veel liefs en een kusje,

Katrientje (prinses zonder erwt maar wel met een zacht balkonmandje)

 

 

Waarom die ene lange ochtendknuffel zo belangrijk is

ochtendknuffel

Elke ochtend krijg ik thuis knuffels. Op bed. Op de overloop als we naar beneden gaan. Beneden. En dan komt die ene lange ochtendknuffel. Die is extra belangrijk.

Kleine knuffel

Elke knuffel is belangrijk op een eigen manier, en ik kan niks missen. Dat zal ik uitleggen.

  • op bed: als ik op bed lig als we aan de dag beginnen, wil ik een hele zachte goedemorgen-aai over mijn kop. Dat ik weet dat ze wakker is en dat het allemaal in orde is en dat we zo gaan opstaan en dan kan ik water uit de badkamer gaan drinken.
  • op de overloop: nou weet ik zeker dat we gaan opstaan, ik geef de boeken die er staan kopjes en ik krijg aaien over mijn lichaam, de dag gaat serieus waar beginnen
  • beneden: voor of na het water drinken uit de badkamer ga ik op mijn kussen liggen en dan wil ik knuffels met een gesprekje, dat alles fijn is en wat we vandaag gaan doen en dat ze veel van me houdt en al die dingen meer. Dan voel ik me ontspannen en tevreden.

Als ik genoeg heb gedronken in de badkamer, mag zij erin. Daarna gaat ze aan haar werktafel zitten en dan kom ik erbij op de bank achter haar of op het krukje naast  de tafel. Aaien, ja tuurlijk. maar dat tel ik even niet mee. Een poosje later komt het. De echte grote ochtendknuffel.

Grote knuffel

“Mewww?” vraag ik dan. Ze kijkt en snapt het. “Ga maar naar je kussen, Bert,” zegt ze, “ik kom mee.” En dan komt de grote knuffel.
Zachtjes aaien met de ene hand en de andere hand tegen mijn schouder.
Friemelen in mijn buikvacht.
Zachte woordjes die ik geeneens altijd kan verstaan maar die toch heel fijn zijn om te horen.
Soms stopt ze haar gezicht in mijn vacht en dan gaat ze vachthappen. Of ze gaat op mijn heup liggen. Ze doet van alles en ik voel me dan steeds meer ontspannen worden, ik zak er helemaal in weg.
En zo val ik dan in slaap.

Dus daar is die ochtendknuffel voor,  om superheerlijk in slaap te vallen.

kater Bolle over: mijn eigen stem

stem van kater

Alle katten hebben een stem, en allemaal klinken we weer anders. We kunnen allerlei dingen vertellen met onze stem, door hoog of laag of hard of zacht te praten. Of door verschillende geluiden en klanken te maken.

We kunnen elkaar allemaal verstaan, waar we ook vandaan komen. Alle katten op de hele wereld begrijpen elkaar.  En het is echt niet zo dat we alleen maar miauw zeggen!

Zacht

Ik ben zelf best groot, maar ik heb een kleine stem.Dat komt omdat ik een groot lijf heb maar een klein hartje, zegt mijn vrouw. Ik praat ook niet zo heel veel.
Maar als ik wat zeg heb ik een zachte en hoge stem. En ik maak zachte, hoge geluidjes.

Knorretjes

Als ik op bed spring zeg ik altijd Prrrroe-iet. Dat betekent dat ik op bed ga springen. Ja, dat is best logisch toch?!
Als ik in mijn tuin ben, en mijn vrouw of man komt ineens naar buiten, kom ik aanrennen en maak een lange Prrrrrrrriet! Dat is omdat ik dan blij ben, en verrast.
Als ik andere katten zie die ik aardig vind, doe ik een piepje. Als ik ze niet leuk vind, nou… dan ga ik grommen. En dreigend mauwen. En als dat nog niet helpt ga ik krijsen.
Mijn mensen zeggen dat ze mijn stem kunnen herkennen, ook als ik krijs. Want ik krijs heel hoog. Net als mijn stem zeg maar, maar dan veel en veel harder.
Tegen mijn lieve Molletje maakte ik kleine knorretjes, met mijn mond dicht. Of ik deed heel zachte Prrt-jes terwijl ik haar kusjes gaf.

Tuuuut

Een tijd lang maakte ik ook een Tuuuut- geluid.
Dan kwam ik ’s avonds laat vanuit mijn tuin de woonkamer binnenlopen, ging bij mijn man zitten en deed Tuuuut. Dan ging mijn man met me naar de slaapkamer, waar mijn vrouw in bed lag.
Bij het binnenkomen deed ik nog een keer Tuuuut. En dan ging ik voor het bed staan, en deed nog een keer Tuuuut en sprong op bed.
Mijn mensen vonden het geweldig als ik dat geluid maakte. Ze noemden me altijd de tuutvogel.
Maar op een gegeven moment was ik er weer klaar mee, met dat tuut. Want ik ben natuurlijk geen vogel, maar een kat. En ik ben dus al helemáál geen tuutvogel!

Kleine katjes

Soms zeg ik een paar dingen achter elkaar. Proe–oep-oep. Prue-iep. Prrrrroet. Prroeeàp-àp!
Maar weet je wat het is? Het heeft geen zin om tegen mijn mensen te praten, want ze snappen het niet als het wat ingewikkelder wordt. Ze zeggen wel: “Meen je dat nou? Echt waar?”, maar dat is dan helemaal geen antwoord op wat ik zei!
Ik heb heus wel door dat ze net doen ALSOF ze me verstaan, maar dat ze eigenlijk geen flauw idee hebben wat ik vertel.
Meestal houd ik het dus korter als ik met mijn mensen praat. Alsof je tegen kleine katjes praat, zeg maar.

Mensen

Nou moet ik eerlijk zeggen dat ik ook niet begrijp wat mijn mensen zeggen. Vooral niet als ze met elkaar praten.
Als ze iets tegen mij zeggen, heb ik dat meestal wel door. Vaak gebruiken ze dan ook eerst mijn naam, dus zo weet ik dat het voor mij bedoeld is. Mijn vrouw gaat heel hoog praten, alsof ik een beebiekatje ben.
Maar wat ze me nou precies vertellen – geen idee. Hoe ik het ook probeer, ik kan het niet verstaan.
Mijn man praat wat lager, en mijn vrouw wat hoger. En het lijkt er op dat ze elkaar wél begrijpen. Maar ik kan er geen touw aan vast knopen.  En waarom ze er zoveel geluiden voor nodig hebben, dat vraag ik me ook vaak af.
Het gáát maar door, de hele dag.

Katten

Ach, het zal wel een andere taal zijn, denk ik dan. Een taal speciaal voor mensen.
Of mensen elkaar belangrijke dingen te zeggen hebben, daar ben ik nog niet over uit.
Soms denk ik zelfs wel eens dat die geluiden eigenlijk niks betekenen. Dat het gewoon klanken zijn, geen woorden.
Maar ik heb al wel door dat mensentaal een eenvoudige taal is, die niet veel voorstelt.
Zeker niet als je het vergelijkt met kattentaal, en hoe uitgebreid die is, en hoeveel we te vertellen hebben!