Alle katten op de hele wereld zijn mooi, dat is gewoon zo, elke kat is helemaal perfekt, of je nau jong of aud bent, dik of dun, groot of klein, wit of groen of paars met stippen, je bent altijd presies goed als kat, dat weten mijn mensen ook, toen mijn vrouw op de footoos van asielen zocht naar een kat keek ze dus niet naar kleuren, of hoe een kat eruit zag, alleen maar naar hoe ze keken, toen mijn vrouw mijn footoo zag herkende ze meteen mijn uitdrukking, zo heet dat, ik keek net als Bolle kon kijken, een beetje afwachtend, alsof ik wilde zeggen Wat is nau presies het PUNT?
Witte haar
Toen ik net bij mijn mensen kwam wonen wisten ze alleen dat ik zwart was, met groene ogen en een bolle toet, maar hoe ik er presies uitzag hadden ze nog niet kunnen zien, ze zagen al snel dat ik een helemaal zwart hoofd heb, maar ik heb één witte haar onder mijn kin, die zit rechts onder mijn lip en hij steekt uit, mijn vrouw probeerde een keer hem weg te halen want ze dacht dat het van mijn dekentje was, maar het is MIJN haar en die hoort daar!, mijn oren zijn helemaal kapoo, ze zijn gerafeld van het vechten en lopen niet meer in een PUNT.
In de verf
Mijn lijf is zwart, maar mijn vrouw zegt dat ik een grote witte onderbroek aan heb, op mijn buik, met een beetje krullen lijkt het wel, en ik heb ook een heel klein behaatje aan, kan dat als jongenskater?, ik vind van wel!, mijn mensen noemen het altijd mijn biekienie, ik heb aan mijn voorpoten witte tenen en achter heb ik witte kausen, en ik heb natuurlijk mijn witte bef op mijn borst, maar het allermooiste heb ik voor het laatste bewaard, mijn mensen moeten er elke keer om lachen zo leuk vinden ze het, zelfs de dierendokter was er helemaal van onder de indruk, ze zei dat ze het geweldig vond, wel twee keer!, helemaal aan het einde van mijn staart, die niet zo lang is, heb ik wat wit, alsof ik mijn staart in de verf heb gedipt, zegt mijn man, het is een heel klein wit PUNTje.
Kadoo
Weet je wat zo leuk is?, mijn mensen vertelden me dat ik het mooiste kadoo ben dat ze ooit hebben uitgepakt, ze namen iemand mee naar huis die ze helemaal niet kenden, niet van buiten en niet van binnen, maar ze zijn heel blij met mij, en ik ook met mijn mensen hoor!, we hebben elkaar als kadoo gekregen en nau kennen we elkaar van buiten maar ook van binnen, en dat is nog veel belangrijker natuurlijk, want hoe je eruitziet maakt niks uit, je kan heel mooi zijn maar toch niet lief, mijn mensen boffen maar zeggen ze, want ze vinden hun kadoo helemaal top, zooo heee, daar word ik een klein beetje verlegen van, ze zeggen dat ik perfekt van binnen en van buiten ben, net als elke kat, maar er is maar één Kever vinden ze, ja en dat ben ik toevallig, tot in de PUNTjes.
Niet veel later in dezelfde week kwam het verdrietige nieuws dat Vlekkie van Mevrouw Truke en Zwawi ook haar koffertje heeft gepakt. Mijn vrouw las voor dat Vlekkie heen is gegaan toen ze sliep en dat ze ook zestien jaar is geworden net als Bas. Ik hoop dat Vlekkie veilig in Regenboogland is aangekomen en dat ze nu heel jong is en weer kan spelen. Maar ook hier kwamen er traane van verdriet. Twee vrienden in een korte tijd maakt het echt heel moeilijk. Ik wilde niet eens op feesboek kijken naar de berichtjes want iedereen heeft zoveel traane. En eigenlijk kun je met z’n alle traane delen omdat je van iemand houd maar toch is het soms lastig. Verdriet vind ik heel moeilijk om te delen. Ik wilde eigenlijk alleen maar bij mijn vrouw zijn en bij haar liggen. Dat ik haar armen voel en dat ik me dan veilig voel. Daarom schrijf ik er nu over.
gaat Trudy naar Freek. Wanneer weet ik niet maar ik wilde het jullie wel vertellen.
Het is dus een stevige moes. Het ruikt best lekker, de kamer was meteen vol met de lucht dus je hoeft niet te denken waar staat mijn bord. Dat ruik je heel goed.
Foorige week heb wij weer twee vriendjes ferloore. Bas van de Bende van zes en mij dinnetje Vlek van mij tante Truke. Zij waare sestien jaar van ze leeftijd. Assie sestien ben van jou leeftijd ben jij superseeniejor, maar niemand wil jou misse. Toch is jou leeftijd soms op, dattie niemeer ferder kan. Dan ga jij ofer ze Reegeboogbrug. Van Bas en Vlek was onferwacht, jij schrik heel erg assie zoies hoor. Wat kan jij doen?
Maar in jou tijde van jou ferdrietige oferpeinsing kom ook alteit mooie dinge jou leefe binne loope. Selluf lag ik te slaape, dat moet ik wel eerluk zegge. Het was zoies biesonder en het gaf mij eigen mij traan van gemis en mij traan van geluk. Mij buikmaatje Bolle ze boek is nu echt tot ze leefe gekoome. Jij foel iedere letter in jou hart. Hij heb ze mooise letters gebruik en ze letters foele zacht van ze tartaar. Daar houw Bolle van. Maar jij foel ook hoe erg jij jou vriendje mis. Het is emoozioneel want ze letters raak jou diep van jou binne. Toch moet wij ook trots zijn want het is biesonder. Bolle ga nooit fergeete worre, ze hart, ze emoozie, jij wil ze letters foele in jou hart. Soms hebbie jou traan van jou ferdriet en soms van jou geluk. Assie ze deel kan jij het ferwerke. Saame kan jij meer.
Het verhaal van Bolle gaat over hoe hij voor Molly zorgde en hoe bang hij was toen hij bij mijn mensen kwam wonen maar ook dat hij leerde om mijn mensen te vertrauwen, dat ging niet vanzelf maar Bolle was heel dapper, hij bleef het proberen, mijn vrouw zegt dat er nog steeds mensen bestaan die denken dat dieren geen gefoelens hebben, die denken dat dieren alleen maar eten willen en verder niks, ik kon dat haast niet geloven maar mijn vrouw zegt dat dat echt waar is, daarom heeft ze het verhaal van Bolle opgestuurd, zodat iedereen kan lezen dat katten gewoon personen zijn, net als mensen maar dan anders, gelukkig weten wij dat op de blog al lang!, stel je voor zeg, je moet er toch niet aan denken dat je mensen denken dat je geen gefoelens hebt, wat een dieptePUNT.
Ik heb het boek van Bolle ook gelezen, op papier, want toen het ieboek er was was ik er nog niet!, nau weet ik wie Bolle was, en ik wil zelf ook wel een keer een boek, maar nu nog niet want nu ben ik er gelukkig nog gewoon!, ik denk dat ik een verhaal wil over een kleine jongenskater die altijd op zoek was naar kouwstiks en heel weinig eten kreeg, mijn vrouw moest erom lachen en ze zegt dat we wel zullen zien of dat mijn verhaal wordt, als PUNtje bij paaltje komt.
Bolle de zwerfkater: Hoe ik ontdekte wat liefde was