Ik ben een kater die weet wat hij wil en dat is goed, zegt mijn vrouw, alleen vind ik het zelf gek dat het zo helemaal opeens kan veranderen. Dat had ik deze week met de propjes.
Treenen
Het begon dat ik een propje op het tapijt vond.
Propjes zijn leuk. Klein en stevig papier, dus ik kan ermee vechten en rollen en in bijten en ik win altijd. En ik kan ze ook vangen, dan tik ik ze met mijn poot en dan heb ik ook gewonnen.
Die dag heb ik veel met propjes gespeeld.
En de dag erna ook, mijn vrouw deed goed mee, dat ze het propje precies gooide dat ik erbij kon en dat het toch moeilijk was. Dat is voor het atleetiese gefoel. Het is ook treenen en na het spelen ben ik moe en dan heb ik pauze met een dutje nodig.
Dan slaap ik goed, hoor. Zo, nou.
En ik word lekkker wakker van dat ik weer wil spelen. Elke dag weer.
Stom
Wat gebeurde er?
Ik zat klaar.
Mijn vrouw zat klaar.
Ze gooit een propje.
Dus normaal ga ik meteen in de aksie.
Maar nou zei mijn gefoel: nee. Niks doen. Ik wilde niet meer. Ik dacht wat is dat eigenlijk stom, met propjes spelen, daar ben ik geen veertien jaar voor geworden, deze jongen doet het niet, echt waar niet.
Mijn vrouw gooide een propje en nog een en nog een en het duurde nog best lang voor ze het snapte.
Dus nou spelen we niet meer met propjes.
Omdat ik het stom vind.
(tekst gaat verder onder video)
Het leefe
Na een heel lang dutje begreep ik het beter. Zo gaan die dingen in het leefe. Genoeg is genoeg en wat genoeg is dat foel je opeens. Ik had het ook met een snek uit de post, eerst lustte ik het heel graag en daarom kocht mijn vrouw dozen vol en toen opeens zei mijn gefoel: genoeg. De dozen staan nog in de keuken, maar ik eet andere sneks.
Weten wat je wil, dat weet ik dus.

poepen in de tuin van een andere kat, nee miauw dat doe je gewoon niet.
Wasbak
Steun
Mijn oordeel
Naar buiten
Maar heel soms worden mijn mensen echt niet wakker, dat komt omdat ze aan mij gewend zijn vertelden ze me, en bovendien deed Popje hetzelfde en daar stonden ze na een tijdje wel vijf keer per nacht mee bij zijn bakje, dus ze willen niet toegeven aan mij, nau ja dat is toch erg!?, maar ik heb iets nieuws gevonden om ze wakker te maken, ik ga op mijn schaapje onder het bed liggen, op mijn rug, en ik krab met mijn nagels aan de onderkant van het bed, daar waar de matras op ligt, dat is een spieraal zegt mijn vrouw, het is van metaal en ik doe RENG RENG RENG TWOING met mijn nagels, dat hoor je wel hoor!, tot nu toe werkt het, en als het op een dag niet meer werkt verzin ik weer iets nieuws, dat is geen enkel PUNT.
mijn mensen zich zorgen, ze worden er wakker van en ze kijken onder het bed en vragen Keef, ben je daar?, ja waar zau ik anders zijn?!, ik lag te slapen!, maar ja dan ben ik dus wakker gemaakt en wil ik knuffels en brokjes en naar buiten, logies toch?, maar mijn mensen willen weer slapen, mensen en katten denken echt heel verschillend over wakker worden heb ik gemerkt, en dat is best een lastig PUNT.
Waar was ik gebleven?
Ik ook niet whaa haa!
O ja, ik was iets aan het vertellen, maar wat?