Lieve allemaal, daar ben ik weer, jullie eigenste Brammie. Misschien weet je het nog maar misschien ook niet omdat je hier nieuw bent of het niet gelezen hebt. Ik ben een tijdje afweezig geweest met de blog.
Belangrijk
Eerst deed ik elke Zaterdag bloggen. Ik vertelde over wat ik allemaal mee maak als katermans zijnde met één oog en een vrouw op afstand. Mijn vrouw kreeg na mijn zomerspjesjal op de blog, ineens deeprezzie. Iets met hormoone of zo. Maar dit betekende voor mij, als mienister van gefoelige saake, dat ik heel goed moest nadenke ofer wat nu belangrijk is.
Deeprezzie is wanneer je kop altijd lelijk doet tegen je en dat maakt je gefoel heel ferdrietig maar ook bang. Er komt soms ook paniek bij omdat je kop dan niet weet wat er is. Ik zat op mijn paal toen ik mijn vrouw zo in traane zag en heb ik meteen Bertje gemeeld en vertelt hoe het zat. Ik wilde eefe voor mijn vrouw zorgen zoals zij dat bij mij doet als ik het moeilijk heb. Eerlijk is eerlijk, mij hart deed echt zoveel pijn van ferdriet want ik ging niet meer schrijven ofer mijn leven en wat ik nog veel erger vond, ik miste al mijn friende ineens. De liefe reejakzies op de blog en de warme woordjes. Maar ook dat we elkaar doen helpen als het moeilijk is. Ik vind het ook heel fijn als ik iemand kan helpen met moeilijke gefoelens.
Mantelzorger
Gelukkig heeft mijn vrouw stappen ondernomen en foelde zij zich na een tijdje echt veel beter. Ze zei: ‘Lieve Brammie, wat ben je toch een ontzettend lieve katermans dat je zomaar je blog opgeeft om er voor mij te zijn. Ik hou heel veel van jou en ik vind dat jij weer fijn je eigen dingen mag gaan doen zoals jij het wilt. En ik zal je helpen, stap voor stap weer want zo hoort het.’
Nou mij kop en mij hart waren meteen helemaal ofervol met liefde en warme en ik heb heeeeel lang met mijn vrouw samen geknuffeld en gefriemeld. We hebben samen gepraat en samen gedut. Ze deed zachtjes in mijn oor fluisteren en liefe kusjes planten op mijn kop. En ik vond alles echt heel erg fijn. Ik foelde alleen warme liefe. Toen wist ik ook meteen van Brammie jonge, dit heb je goed gedaan! Dus ik was eefe mantelzorger voor mijn vrouw met een deeprezzie.
In mijn kop
Eerlijk is eerlijk, het was best zwaar. Mijn kop zag dat mijn vrouw heel veel traane had en ik foelde dat ook zo. Ik wilde ook alleen maar traane hebben. Als je je zo foelt, dan eet je geen brokken meer en dan wil je geen sneks of andere lekkere dingen. Soms een slokje water maar meer ook niet. Dat gaat niet. Het is dan alsof je kop gewoon ineens stopt met werken. Dat die zegt: ‘Brammie jonge, nou is het klaar voor eefe’. Dat is was super moeilijk. En ik wist niet meer waar ik heen moest met mijn moeilijke gefoelens. Ik heb ook heel veel gezeurd bij mijn manspersoon waar ik graag op zijn buikslaap en dut. Die begreep het en ook van mijn vrouw dus dat was erg fijn. Na een paar dagen zag ik mijn vrouw ineens geen traane hebben en toen vertelde ze me dat het allemaal weer een beetje beter ging. En dat ik super goed had geholpen. Toen gebeurde er iets in mijn kop. Ik wilde ineens mijn brokjes eete. Ik kreeg intens honger gefoel en ik moest ineens kei zoveel eete. Mijn kop en lijf waren best moe van alle moeilijke gefoelens maar toch moest ik eete. En dat deed ik. Eerst at ik te veel en toen moest ik een beetje spuge. Daarna at ik kleine beetjes en toen ging het.
Liefde is oferal
Ik kreeg van Ooma vlees met saus met spikkeltjes van toomaat omdat ik die het kei lekkerst vind. En toen ik dat ophad foelde ik ook dat mijn kop het weer een beetje kon draage. Ik heb nog nooit deeprezzie gehad maar het is geen leuk iets. En er zijn ook mensen, poese en katers die zich daar voor schaame. Nou, dat hoeft niet. Moeilijke gefoelens zijn er oferal en saame kunnen we dees gefoelens veranderen dat het allemaal weer fijn wordt. Soms is het keihard werken maar liefde is oferal en je heb alleen elkaar. Dus ik ben kei zuinig op mijn vrouw, Ooma en manspersoon, maar ik ben super zuinig op jullie allemaal. Want saame staan we sterk en saame kunnen we alles aan.
Dit is mijn kombek verhaal van hoe het is als je mienister van gefoelige saake bent en je hebt ineens eens seeriejeus spoedgeval zoals mijn vrouw. Ik vind het heel fijn om hier weer te bloggen en jullie reejakzies weer te lezen.
Heel veel kopjes en neusjes van mij,
Brammie en tot de volgende blog.
Lieve allemaal hier ben ik weer van mij eigen en ik wil dank wel zegge van zofeel lieve ree-akzie foorige week. Dat u allemaal oope en eerluk ben ofer onse leefe nu. Leefe is misschien oferspanne van ze eigen kriesis, maar wij laat onse eigen kop nie gek maake.
Inflaazie
kriesis heb of jij heb geen kriesis. Liefde ga alteit door. Onse Sterrevriendjes wacht op ons, dat mag wij nooit nie fergeete.
Haai piepeltjes of evveriewher
Hallekiedee
Nee ik wil niet wakker worden.
Hajooooooooooooo iedeween.
schop ik de bal wel eens de verkeerde kant op
hij maar eens in de soofeel tijd naar de pootpeedikuure.
Weten jullie nog hoe ik eerder vertelde over dat verdwaalde katertje dat per ongeluk in het bed van een egel was gekropen? Kraaloog blijkt geen kwaad in de zin en wil hem juist helpen zijn familie terug te vinden. Deze keer laat ik weten hoe het sprookje verder gaat.
‘Wat moeten we met hem?’, vroeg weer een ander. ‘Wij gaan hem helpen!’, zei Kraaloog resoluut. ‘Kleintje is moe, heeft het koud, zijn maag rammelt en hij heeft helemaal niemand meer. Nu heeft hij ons. Om te beginnen gaan we een maaltje voor hem verzamelen.’ Kordaat waggelde Kraaloog weg. Vertwijfeld keken de andere stekels hem na, maar volgden snel. Stuk voor stuk legden ze wriemelende wormen voor het katertje neer. Met daarboven op knisperende vliegen en glanzend groene kevers. Tot slot een lading glibberige slakken. De berg was zo hoog dat het katje er niet meer over heen kon kijken. Zoveel eten had hij nog nooit in zijn hele leven bij elkaar gezien.
Kleintje
‘Dat is raar, Japie. Sprookjes eindigen altijd met ‘En ze leefden nog lang en gelukkig’. Zullen we het nog even afmaken?’