Je hoort vaak dat je katten niks kunt leren. Dat is zeker niet waar.
Maar mijn ervaring is wel dat ze alleen dingen leren waar ze zelf het nut van inzien. En dan nog is het makkelijker om ze iets te laten doen, dan om ze iets NIET te laten doen.
En juist daar wil ik het deze keer eens over hebben – wat mag je kat niet?

Alles mag

Bij ons in huis mag eigenlijk alles. Onze katten mogen/mochten in alle kamers komen Maar ja: we hebben dan ook maar twee kamers. Ze mogen ook in de badkamer, die trouwens normaal gesproken wel dicht is.
Ze mogen/mochten overal op liggen en zitten (bank, bed, stoelen, tafel, bureau etc). Ze mogen/mochten zelf altijd naar binnen of naar buiten via het kattenluikje.
Het enige dat niet zou mogen is op het fornuis klimmen. Maar dat heeft niemand ooit gedaan. O, en uit de toiletpot drinken, dat zou ik ook niet willen. Maar dat heeft ook nog nooit iemand gedaan.

Pop

In het begin waren we strenger. Ik wilde niet dat Pop aan onze nieuwe bank krabde. Jeroen wilde niet dat Pop aan de muziekboxen krabde.
En Pop deed dat wel. We probeerden dit te voorkómen door Nee te zeggen of te roepen. Dat hielp één seconde en daarna niet meer. Of door het negéren, want Pop deed het vaak om aandacht te krijgen. Maar daar trapte hij niet in, en hij bleef gewoon net zo lang doorgaan tot hij aandacht kreeg.
Ik heb ook nog wel dingen tegen de bank aan gezet, of er overheen gelegd, zodat Pop niet bij de bekleding kon. Maar ja, om je hele bank nou in te bouwen met boeken en kranten en lakens… Bovendien vond Pop altijd wel een plekje om te krabben.
Het enige dat een beetje hielp was een krabplank aan de deur, waar hij dol op was.

Door Pop heb ik geleerd dat als je met een kat woont die echt weet wat hij wil, het nauwelijks zin heeft om iets te verbieden. Het enige dat je kunt doen is zorgen dat hij er niet meer bijkan. En een alternatief aanbieden.
Dus zat er een kinderslot op onze klerenkast, omdat Pop anders alles in die kast omver ging gooien, en drijfnat uit de tuin kwam om op de schone dekbedhoezen te gaan slapen.
En zat er om een deel van onze elektriciteitskabels een schuimrubberen buis, zodat Pop niet in de kabels kon bijten om ons ‘s nachts wakker te maken.
We zorgden voor veel krabspullen, zowel hangend als liggend. En Pop gebruikte dat ook volop. We hebben meerdere keren nieuwe krabspullen moeten kopen omdat ze helemaal aan flarden waren gekrabt.
Maar als hij iets persé wilde hing hij toch altijd aan de bank, haha!

Verder staat alles wat eventueel gevaarlijk kan zijn (schoonmaakmiddelen, medicijnen, etc.) uiteraard zo dat katten er niet bijkunnen!

Beer, Mol en Bol waren in huis iets “makkelijker”. Mol en Beer krabden niet echt maar gaven vooral kopjes aan deuren en dergelijke. Bol krabde keurig aan de krabplanken.
Iets kapot maken is eigenlijk nooit gebeurd. Behalve dan dat Pop dus de bekleding van de bank vakkundig heeft gesloopt.

Kever

Kever lijkt qua gedrag op Pop. Als hij iets wil gaat hij aan de bank of aan de boxen krabben. Helaas voor hem is het nieuwe daar al jaaaaren vanaf, dus heeft hij beduidend minder succes. Maar daar heeft hij dan zijn toeter voor ????
Verder krabt hij net waar het hem uitkomt, wat je ook neerzet of ophangt. Daar hebben we ons al lang bij neergelegd.
En net als Pop maakt hij ons meerdere keren per nacht wakker voor aandacht. De enige oplossing daarvoor zou zijn om hem niet in de slaapkamer te laten, maar dat willen zowel Jeroen als ik niet.

Verder heeft in huis eigenlijk nooit iemand dingen gedaan die we ECHT niet wilden hebben.

Maar buiten is een ander verhaal.
Buiten dingen verbieden is helemaal ondoenlijk.
Kever mag als eerste van onze katten de tuin niet uit. In de tuin mag hij doen wat hij wil. Nou is hij niet zo’n avonturier, en blijft hij netjes op de paden.
Toen Pop, Beer, Mol en Bol hier woonden had ik nog wel eens ideeën over planten die ik op een bepaalde plek wilde hebben. Er geen rekening mee houdend dat dan een kattenpaadje bleek te zijn, waar alle katten uit de buurt liepen. Katten lopen altijd op dezelfde paadjes door een tuin, in elkaars voetsporen. Van een nieuwe plant trokken ze zich niks aan. Dus na een week was zo’n plant dan helemaal vertrapt. Ik heb geleerd dat dat dus niet werkt.

Mol

Bij Pop, Beer, Mol en Bol hadden we ook een deel van de tijd geen idee wat ze buiten aan het doen waren, omdat ze uit het zicht waren.
Maar we hebben wel gezien dat zowel Pop, Beer als Mol bij een buurvrouw naar binnen gingen en op het aanrecht rondsnuffelden. Terwijl zij geen katten binnen wilde.
Dan kon je roepen wat je wilde, of blikjes opentrekken en sneks aandragen, maar ze hoorden zogenaamd niks. Dus deden we dan meestal maar of we niks merkten… totdat we heel hard KSSSTT!!! hoorden roepen ????
Diezelfde buurvrouw had op een gegeven moment een Perzisch tapijt buiten gelegd, om te luchten. Het lag over een tuinstoel heen. Mol zag dat en wist meteen dat dat een prima plek was om lekker te slapen, lekker zacht. Wat ik ook probeerde, ze deed net of ze met niet hoorde en bleef liggen. Ze heeft er een uurtje van kunnen genieten, toen ineens weer het bekende KSSSTT!!! klonk. Daarna hing die buurvrouw het kleed over twee tuinstoelen, en meteen toen ze weer naar binnen was sprong Mol er bovenop. Nu had ze een eigen hangmat, haha! Ik heb me nergens meer mee bemoeid…
Tja, katten zijn en blijven toch katten.

Vooral mensen die een hekel hadden aan katten waren favoriet. Daar zat/lag iedereen graag in de tuin. Niet alleen GRAAG, zelfs het liefst! Vaak leek het gewoon wel een spelletje, net als kinderen die belletje trekken. Vooral bij de mensen die daar heel boos van werden (of was ik de enige die zo was?????)

Ondertussen ging Beer bij iedereen die katten had ‘s ochtends héél vroeg naar binnen en at mee uit hun bakjes. En werd meerdere keren betrapt. Maar dat heeft hem nooit tegengehouden. Wel heb ik bij een paar mensen een zak brokjes en een bos bloemen langs gebracht, met excuses en ook de mededeling dat wij er verder helaas niet veel aan konden doen.

Bol

Bol bleef in de tuin van de buren komen toen er een hond kwam wonen. Hij vond (mijns inziens terecht…) dat het ZIJN tuin was, omdat hij er eerst was. Meerdere keren is er net een knokpartij voorkomen doordat de buurvrouw ingreep. Hoe we ook stonden te roepen, Bol bleef er naar toe gaan. Ook als we het hek hoger maakten ging hij er naar toe; dan maar via de schuurtjes.
Uiteindelijk heeft hij het een beetje opgegeven.
Maar zelf na jaren ging Bol elke avond, als de hond binnen was, in die tuin voor de ramen heen en weer lopen. Alleen om te laten zien dat hij zich niet weg liet jagen. En als kers op de taart ging hij dan zitten plassen terwijl de hond hysterisch zat te blaffen????

Anderzijds zou ik ook boeken vol kunnen schrijven over andere katten die bij ons binnen kwamen, of de keer dat wij wakker werden met twee vreemde damespoesjes IN ONS BED. Lief slapend, zich van geen kwaad bewust.
Of een ander voorbeeld: Mikkie… ????
Het is best een rustig gevoel dat Kever de tuin niet uit kan, en dat behalve Mikkie andere katten de tuin niet in kunnen. We hebben inmiddels vaak genoeg wakker gelegen omdat iemand op avontuur was en niet thuis kwam.

Dat maakt katten voor mij zo geweldig. Ze gaan hun eigen gang en laten zich niet commanderen. Maar ze zijn heel graag bereid om met je samen te werken, als ze snappen waarom.
Dus op de vraag “Wat mag je kat NIET?” zou mijn antwoord zijn: hij (in dit geval Kever) mag sommige dingen niet. En trekt zich daar niks van aan. Zoals het hoort, als kat zijnde.

Hoe is dat bij jullie? Mogen jullie katten bepaalde dingen niet? En doen ze die toch, of houden ze zich aan de regels? En wat doe je om te zorgen dat ze bepaalde dingen niet doen?

Mevrouw Kever

Forige week lag ik lekker in mijn tuin in de struiken te soeselen, toen ik ineens stemmen hoorde, er kwamen zomaar twee mensen de tuin in!, en dan bedoel ik dus niet mijn eigen mensen, die waren er ook hoor, maar daar ben ik natuurlijk aan gewend, mijn mensen en die andere mensen gingen op het terras zitten, ze praatten rustig en die andere mensen hadden mij niet eens gezien, dus ik bleef liggen waar ik lag, ook al was ik aalert en stond ik op het PUNT om weg te rennen als dat noodig was.

Ons huis in

Alles ging prima, maar na een tijdje liep mijn vrouw naar achteren in de tuin om iets te laten zien, de vreemde meneer liep mee, en weet je wat mijn vrouw toen deed?!, ze zei Ik zie iemand liggen in de planten, en daarom keek de meneer in de planten en hij zag mij!, we keken elkaar twee tellen aan en toen begon ik te rennen, met mijn buik over de grond en mijn haaren recht overeind, zo bang was ik dat die meneer mij ging vangen, dat gebeurt me niet nog een keer!, ik rende keihard ons huis in, het laatste dat iedereen van mij zag was het witte PUNTje van mijn staart.
Binnen verstopte ik me onder de tafel, maar dat leek me niet feilig genoeg, dus ik ging ergens anders naartoe en daar bleef ik, even later toen de mensen weg waren ging mijn man me zoeken, hij keek onder de tafel, daar was ik dus niet, hij keek onder het bed en daar zag hij me ook niet, hij keek oferal maar zag me niet, hij riep mijn vrouw dat hij mij niet kon vinden en of ze kwam helpen zoeken, hij was best een beetje over zijn stuur, hij was helemaal bang dat ik per ongeloos met die mensen tegelijk de deur uit was gelopen, mijn vrouw zei dat ik dat nooit zau doen, ze keek in de woonkamer, in de slaapkamer en ook nog eens onder het bed en zag daar ineens de PUNTjes van mijn ooren.

Kusjes

Ik had me helemaal tussen een kist en het stofzuigding gepropt dat onder het bed staat, zo bang was ik, je kon me bijna niet zien, O Keefie het spijt me zo! zei mijn vrouw, en dat die mensen vrienden waren van mijn mensen en dat ze me nooit iets zauden doen, ik bleef toch onder het bed, mijn mensen gingen op de grond liggen en zeiden steeds mijn naam, en mijn vrouw ging miouwen, net als ik dat doe, daarom durfde ik wel weer te foorschijn te komen, ik kreeg heel veel knuffels, mijn vrouw ging me borstelen dat ik me weer fijn foelde, ze zei steeds sorrie, dat ze niet goed had nagedacht, en ze gaf me kusjes op het PUNTje van mijn neus.

Het ferleeden

Die middag was ik nog een beetje nerfeus, elke keer als ik iets hoorde dook ik in elkaar,
maar in de afond was ik weer mezelf, ik had weer het fertrauwen dat alles goed was in mijn leefen, ik wist weer dat ik Kever ben, dat ik bij mijn mensen woon, in ons huis, dat ik heel veel lieve vrienden heb, en dat er niks grieseligs is, mijn toeter deed het weer en ik was weer frolijk, dat ben ik eigenlijk altijd hoor!, alleen zit ergens diep in mij nog een heel klein donker PUNTje van het ferleeden.

En ook

En ik blijf natuurlijk tetteren voor vreede, net zolang tot er geen ruusie meer is!, en ik stuur mevrouw Truke heeeeeeel veel ekstrazachte kopjes, en ik zwaai fanafond naar Zwawi, die weer SAMEN is met haar zus Vlekkie!!