Sinds ik door Nemo ben aangesteld als hofleverancier voor zijn muizencafé *) voel ik me iedere nacht de koning van de buurt. Met mijn schouders breed en dikke wijduitstaande kraag stap ik zelfverzekerd door donkere stegen en sluip onder schuttingen door. Ik hoor ze met mijn ogen dicht, het ritselt onder struiken. Het geluid wijst me de weg. M’n harige poten komen geruisloos neer op de zachte aarde. Haastig schieten ze alle kanten op, zich klaarmakend voor het spel dat zonder pardon gespeeld gaat worden. Glanzende kraalogen boven spitse snuitjes met fragiele snorhaartjes die razendsnel in en uit hun holletjes schieten tegenover mijn vlugge vlijmscherpe stiletto’s.
Niet-pluis-muis
Er is iets dat mensen niet weten. Als zij slapen dansen de piepbeesten. Het wemelt ervan, ieder donker opnieuw. Wanneer mensen in dromenland zijn, komt het echte kattenleven op gang. Snorhaarders die elkaar ontmoeten om de laatste meowtjes uit te wisselen. Jonge katers die aan mijn lippen hangen om de nieuwste kattieken te leren. Ademloos luisteren ze naar mijn sterke furhalen over gevechten met ratten, waarbij ik natuurlijk als winnaar uit de bus kom.
Soms zit er een slechte tussen die over de houdbaarheidsdatum heen is. Of die dingen heeft gegeten die niet goed voor hem waren en daarmee ook niet goed voor mij. Pas had ik weer zo’n exemplaar te pakken. Ik merk het meestal pas als dat beest al in m’n buik zit. Op kousenpoten ga ik naar huis om me daar onzichtbaar te maken. Want o wee als mijn mens er achter komt dat ik iets heb gegeten waar ik ziek van word. Voor ik weet zit ik in een rammelbak richting witjas. Meestal is de ellende na een licht en donker wel weer weg. Voor Foppe is dat anders. Van alleen al likken aan een muis krijgt hij al krampen in zijn darmen, die weken aanhouden. En dat terwijl mijn grote broer de meestervanger uit de buurt was voordat zijn buik chronisch ziek werd. Hij heeft mij de fijne kneepjes van het muizenvangen geleerd.
Inzameling
Terwijl ik bij lig te komen van een rottige rat denk ik na over een oplossing voor dit euvel. Er moet toch iets te verzinnen zijn. Een muis waar Foppe zonder problemen van kan genieten, zoals van kipsnackjes. Mijn cursus buiten de kattenbak denken komt goed van pas. Stel dat 
we alle piepbeesten uitnodigen in een megagroot pakhuis waar ze naar hartenlust kunnen spelen. Waar ze door rioolbuizen kunnen rennen zonder bedorven te raken. Een kingsize fabriek bomvol kipsnackjes waar ze onbeperkt van kunnen eten. Als zo’n muis bergen kipsnackjes eet, wordt hij vanzelf een muis met kipsnackjessmaak. Tegen de tijd dat ze geen zin meer hebben in dit pretpark en volgevreten richting uitgang waggelen, is er nog een laatste attractie: een superrealistisch kat- en muisspel.
Stel je eens voor hoe het zou zijn om muis te kunnen eten zonder er buikpijn van te krijgen. Dat zou kattastisch zijn voor Foppe. Ik zie zo’n muizenfabriek helemaal voor me. Tijd om dit zakelijk aan te pakken. Laten we beginnen met kruidfunding om zo’n muizenpretplek in te richten. Wie doet er mee?
Koppie van Japie
*) het muizencafé is een pop-up restaurant van Nemo (de koning van de Groningse Vismarkt) waar exquise gerechten op het menu staan allemaal met piepbeest als hoofdingrediënt. Tiga, je weet wel, de broer van Leootje van de donderdag levert recepten aan. Hij heeft daar furstand van, want Tiga kijkt altijd naar Muis Master Chef.
Steeds vaker ben ik urenlang in mijn tuin, fooral op dagen dat Loes zachte warme straalen stuurt, ik lig dan op mijn bankje of in mijn gras, mijn lijf foelt warm en zacht, en mijn hart ook, Mikkie ligt op het dak van het schuurtje te rollen, Pokon slaapt stiekem in de tuin van de buren, ik denk aan mijn vlinderleeuw Brammie en doe net alsof we SAMEN in het gras liggen, en zo gaan de eerste lentedagen foorbij, fol met mooie herinneringen.
ook toeterde, ze blefen weg.
waar alles goed is.
Laat ik mezelf, als nieuwkomer hier, eerst ‘s even netjes voorstellen aan degenen die me nog niet kennen… Mijn naam is Joep en ik ben geboren in Lisse op 12 april 2023. Maar eigenlijk noemt m’n personeel me nog steeds Joepie, omdat ze er altijd heel blij van worden wanneer ze me zien. Want als ze Joep tegen me zeggen, vooral op een bepaalde toon, dan weet ik al gelijk dat ik iets aan het doen ben wat ze niet leuk vinden! En omdat ik netjes door m’n moeder ben opgevoed hou ik dan altijd gelijk op waar ik mee bezig ben. Meestal. Soms. Nou ja, niet altijd dan…
omdat ze zoveel in leeftijd verschillen, want er zitten maar 5 maanden tussen hun verjaardagen. Maar ik had er best wel een beetje moeite mee om pappa en mamma tegen ze te zeggen omdat zij op hun achterpoten lopen en heel veel minder haar hebben. En hoe veel ik ook van ze ben gaan houden, het blijft toch m’n personeel…
Dus nou zit ik hier, naast Junior, die m’n voorzichtige mauwtjes omzet naar mensentaal, om m’n eerste blog voor Bertje’s website te maken. En ik denk aan Bram, die al jaren Brammiesaurus was en hele wijze blogs schreef waar ik al veel van leerde. Bram wist precies waar ‘ie het over had…
Op feesboek zeiden mijn vrienden het en ik las het ook hier, dat ze fonde dat de Regenboogbrug dicht moest het liefste een hele tijd. Ik snap het gefoel want ik wil liefer ook geen vriendjes missen maar mijn mening is anders. Ik find de Regenboogbrug moet open blijfe. Dat ga ik uitleggen.
Ajoooooooooooooo allemaal!
Me katteMoedâh en katteFadâh waare an het loosjeere bij een mefrau die nog meâh katte hat maar die hept ik ampâh gesien.
rosbief en de beenham en de kiprollaaade en dan sat ik der altèt naast te kèke of te dat er nog es een keâh wat fanaf fiel.
Ondanks alles is Tiga mijn groote broer en ik ben er tros op dattie mijn groote broer is en ik heb egt eerlek heus waar feel fan hem geleert so as niet bang sijn foor fuurwerrek en leeferworst is lekkerder dan kiprollaade en as je groote glansende oogies opset en heeeeeeeeeel lief kijk dan krijg ie eerder een snoepie.