Alle berichten van Chef

Vijf vragen aan Cat’chy Images

Mijn interview is met  Nynke van Holten en zij is een beroemde fotografe!! Ze heeft mij ook gevraagd om een keer te poseren. Haar bedrijf heet Cat’chy Images en ze zit ook op Facebook.  Dan kunt u ook haar katten zien. Hier komt mijn interview!!

Hoeveel katten heeft u en hoe heten ze en hoe oud zijn ze?
5! De oudste is een uit de boom gevallen Griekse huistijger van 16 jaar. Dan de drie witte dove Maine Coons Tw’Ice, Vlinder en Beebie (leeftijden 3 – 3 – 1). En nieuw hier is Noorse Bosgod (Boskat natuurlijk maar hij is zo knap) Shimmer van 6 jaar oud.

Waar slapen ze?
Ze slapen eigenlijk altijd waar ik ben. Dus overdag half over mijn toetsenbord of ergens anders in de kamer. En ’s nachts allemaal in mijn slaapkamer. Tenminste, dat denk ik… Ze gaan altijd mee als ik naar boven ga en ze zijn er ook als ik wakker word. In de tussentijd slaap ik, dus ze kunnen ook stiekem feestje bouwen waar ik niets van weet.

Wat eten ze het allerliefste?
ik denk biefstuk. Maar dat kan ik niet voor ze betalen. Ze hebben de hele dag brokjes staan van Royal Canin en ’s ochtends en ’s avonds delen ze met z’n allen een paar zakjes natvoer gewoon omdat ze dat lekker vinden.

Wat vinden ze belangrijk?
Liefde en snoepjes! En Tommy 2x daags zijn spuitje insuline. Hij heeft namelijk diabetes en komt het me echt vertellen als ik me zou verslapen.

Hoe praat je met een dove kat?
Gewoon net als tegen een horende kat. Met het verschil dat ze een heel goed excuus hebben om niet te luisteren 😉
Als ik iets van ze wil dan zal ik eerst moeten zorgen dat ze me zien. Dus dat is opstaan en in hun gezichtsveld komen, ze zachtjes aanraken of tikken op waar ze dan op zitten liggen. Ik heb een handgebaar voor ‘kom’, die ze net als het woord bij horende exemplaren 9 van de 10 keer straal negeren. Maar ik denk dat de belangrijkste tool onbewust gaat en dat we communiceren op gevoel. Zij weten mij heel goed duidelijk te maken als ze iets willen, andersom mag ik ook echt niet klagen. En als ze dan stout zijn dan bedenk ik maar weer dat dat nou net de reden is waarom ik gek op katten ben.

Dankuwel voor dit interview!!

Interview met kater Putih

Hoi Putih! Deze dappere kater meldde zich op mijn Facebookpagina, via mijn vriend Bram. Putih zit met zijn vriend Kevin in het asiel. En hij heeft een bijzonder verhaal. Ik interviewde hem.

Waar wonen jij en Kevin nou?

In het asiel.
Kevin en ik  zitten in de kantine. Dus apart van andere katten omdat wij Fiv hebben. Nou ja, ik weet niet wat dat is maar het schijnt niet zo  leuk te zijn. Ik hou van eten en van slapen. Het liefst slaap ik de hele dag in de zon. Laatst was er een mens en die had me bijna meegenomen maar helaas, iemand anders ging voor.
Ik krijg heel veel aandacht en lekkers van alle mensen hier. Misschien wil ik hier niet eens weg. Brams vrouw kust mij smorgens altijd en dan zegt ze: goedemorgen knappe witte reus. Ik vind haar lief. Maar zij kan me niet hebben. Maar goed, ik ben een stevige jongen en soms speel ik. Ik vind slapen het fijnst. En dozen vind ik ook leuk, daar kruip ik dan in. Net als de was. Ik vind het fijn om op de was te liggen. Dat was het een beetje over mij.

En in het asiel heb  je Kevin,  dan ben je samen. Hoe hebben jullie het?
Kevin en ik zijn maatjes, we vinden elkaar lief maar niet altijd hoor. Soms doen we  mopperen op elkaar.
’s Morgens als er mensen komen gaan we zeuren want dan willen we zo’n kuipje met vlees. Als we daar op moeten wachten doen Kevin en ik soms kopjes geven aan elkaar want dan zijn we gewoon blij. Daarna gaan we zonnen en slapen. En tussen door gaan we op de bak  en gaan we nog wat eten. Kevin houd van zachte dingen dus die ligt bijna altijd in een zacht mandje. Ik lig op tafel van de  mensen. Daar kan ik ze goed in de gaten houden of ze alle boterhammen op eten. Want als er restjes zijn dan moet ik in actie komen. Als het vlees is of kaas dan doe ik het opeten en anders laat ik het liggen of tik ik het van tafel af. Zo help ik mee  alles schoon te houden op tafel. Kevin kan dat niet. Die heeft iets met zijn oor en die wankelt als hij loopt. Soms botst hij tegen mij aan maar dat mag hij van mij.

Ja, daar ben je vrienden voor. Maar nou dat Fiv.  Heb je daar veel last van?
Eigenlijk merk ik er bijna niks van. Maar bij Kevin kan je dat wel zien. Hij is regelmatig ziek volgens mij. Want hij snottert  best wel en hij heeft heel vaak ontstoken ogen. Hij krijgt ook druppels en zo. Ik heb dat allemaal niet en dat is best raar. Bram’s vrouw heeft even gekeken voor wat informatie over Fiv, zo heet dat.
Omdat dit best wel groot is doe ik de pagina er bij, dan is jouw site niet meteen vol.  Klik hier voor de link.

Fiv of niet,  je bent toch ook een kater die een eigen huisje wil. Wat heb je dan nodig?
Als mensen mij willen dan mag ik niet naar buiten tenzij het afgesloten is of een balkon. Want door krab of bijtwonden kan ik  andere katten besmetten. En honden vind ik ook niet zo interessant. Oja, en van die kleine mensjes vind ik ook niet fijn. Wat wel goed is zijn zachte mandjes, speelgoed, lekker eten en snacks. En voordat ik het vergeet, als er een andere poes of kater woont dan mag ik daar alleen heen als die ook Ficheeft anders niet. En verder vind ik het allemaal wel oke, hoor.

Mag ik nog wat zeggen, Bertje?

Tuurlijk.

Kevin ging helemaal door het lint toen hij hoorde dat ik op het  internet kom. Hij gaf vanmorgen wat van zijn eten aan mij. Het zou fijn zijn als Kevin met mij mee mag als ik ooit een huisje krijg.

Staat genoteerd, Putih. Ik hoop dat het lukt. Jullie hebben een lief iemand nodig die kan zorgen en knuffelen en zulke mensen zijn er!!

Putih en Kevin zitten in de Dierenopvang Hokazo, dat ligt in Uden. Als u een mandje over heeft, maakt het niks uit waar u woont.

Waarom slaapt de kat op bed?

Kijk, ik kan overal slapen. Op een dekentje, dat ik opeens vond. Op mijn kussen, op het tapijt en ook op bed. Als ik zin heb.  Waarom slaapt de kat op bed? Die vraag hoor je nogal eens. Ik zal zeggen waarom.

Je moet er zin in hebben, dat helpt. Nou niet zeggen ja logisch, er is voor een kat toch geen andere reden want die is er wel. Soms heb ik meer zin om naar het verkeer te kijken maar dan ga ik toch op bed slapen. Ik weet niet. Dan voel ik me onzeker of bang of van slag en dan ben ik liever daar dan ergens anders.

Veel mensen denken dat het bed van hun is. Dat is alleen zo, als iedereen het ermee eens is. Mijn vrouw heeft nooit gezegd dat het haar bed is. Ze zegt wel, dat we samenwonen. Oja en dat ik katerdingen moet doen die zij niet hoeft te begrijpen. En zij doet weer mensendingen die ik niet hoef te snappen. Dat is de afspraak. Niks over van wie het bed is. Dus het is van ons samen. Of van mij. Als ik wil, loop ik over het hele bed heen. Zij respecteert mijn hoek. Dat zegt toch wel iets.

Het is ook gezellig, op een andere manier. Ze ligt stil en rustig. Als ze wakker wordt, kijkt ze naar mij en dan slaapt ze weer verder. Eigenlijk zijn we dan op mijn manier samen.  Dat vind ik het allerfijnste, echt waar.

Superknuffels

Er zijn gewone knuffels en er zijn superknuffels. Dat weet iedereen. Maar ik weet het pas sinds kort. Omdat ik meer durf, daar komt het door.

Ik heb nou twee soorten superknuffels ontdekt.

Het eerste is vachthappen. Dan lig ik op het kussen op de bank of op mijn tapijtje, en dan na het gewone aaien ben ik heel ontspannen. Dus ik rek me uit en ik lig lekker slap op het kussen, nou en dan begint het. Mijn vrouw komt heel dichtbij met haar hoofd en dat vind ik geeneens eng maar fijn. Ze stopt haar gezicht zachtjes in mijn vacht, maakt niet uit waar en dan neemt ze een zacht hapje van mijn vacht. Het is geen bijten. Het is happen. Zacht en stevig tegelijk. Soms praat ze erbij en eerlijk waar, ik heb geen idee wat ze zegt maar het maakt me niet uit want het klinkt goed. Dat je voelt, ga door, ga door.

Van vachthappen word ik superontspannen daardoor wist ik dat het een superknuffel was.

De tweede superknuffel is borstkroelen. Dat gaat anders maar het begint hetzelfde. Ik lig op mijn zij. Kan boven op bed zijn of ergend beneden. En mijn vrouw ligt voor me. Eerst het gewone aaien, net als bij het vachthappen. Daarna friemelt ze met haar vingers op mijn borst en dan eerst heel voorzichtig zodat ik aan het gevoel kan wennen. Daarna gaat ze onder mijn kin en terug naar mijn borst en dan weer naar boven en zo de hele tijd. Vind ik superduperfijn, serieus waar.

Ik wil elke dag vachthappen of borstkroelen of allebei en dat gebeurt dus ook. Het gekke is dus dat ik vroeger geeneens wist dat dit bestond. En ik weet niet wat er nog meer voor fijns is. Misschien ontdek ik dat pas als ik tien jaar wordt, dat is op 3 juni van het volgende jaar. Het leven is best spannend, vind ik.

(dit blog verscheen evenals andere blogs bij de  Vereniging Kattenzorg)