Alle berichten van Chef

Interview met kater Doerak

Op Facebook heb ik Doerak ontmoet. Een jonge kater die alles durft en die prachtige puntige oren heeft. Hij is vier. Ik ben zeven. Maar ik bewonder hem!! Hij woont samen met Fleur dat is een poes. En hoe dat gaat… Daarover heb ik hem vragen gesteld. Hier komt mijn interview.

Weet je nog hoe het ging toen je Fleur voor de eerste keer zag?

Toen ik Fleur voor het eerst zag wilde ik gelijk heel enthousiast met haar spelen en aan haar ruiken. Maar dat wilde ze helemaal niet. Ze deed blazen naar mij en toen ging ze aan mij ruiken.

Dat is wat. Spannend hoor. Hoe ging dat verder?

Daarna dulde ze mijn aanwezigheid wel maar ik moest vooral niet in de buurt komen. Terwijl ik eigenlijk veel wilde spelen met haar. Was als jonge kitten best wel lastig Bert.

Ja kan ik me voorstellen.  Dan wil je alletwee net wat anders. En hoe is dat nou?

We doen dus eigenlijk niet zo veel samen alleen samen eten vinden we fijn. Toen ik voor het eerst naar buiten mocht aan een tuigje liep Fleur wel heel beschermend met me mee. Dat vond ik fijn want ik vond dat best wel eng toen. Maar Fleur hield me goed in de gaten zonder ruzie te maken.

Dat vind ik lief van Fleur. Klinkt goed!! Hoe ging het daarna tussen jullie?

Wat nog steeds moeilijk is tussen ons is het leeftijdsverschil. Ik ben een vrolijke jonge kater van vier jaar vol zelfvertrouwen en Fleur is een oude dame van 18 die altijd haar eigen gang is gegaan. Beetje eigenwijs dus. Terwijl ik overal bij wil zijn. Slaap ook altijd bij de mensen op bed en Fleur heeft een vaste plek op de stoel in de woonkamer.

Hoe verdelen jullie mensen hun aandacht over Fleur en jou?

Fleur krijgt veel aandacht van het mannen-mens in huis. Ze zit alleen maar graag bij hem op schoot. En omdat Fleur heel oud is krijgt ze extra aandacht. Dat vind ik goed hoor. Krijg van allebei de mensen meer dan genoeg aandacht hoor. Maar dat zie je natuurlijk élke dag op je Facebook Bert.

Jaaa!! Jullie hangen heel vaak bij ze op schoot!!

Ik ben nu 4 jaar en Fleur is al 18. We wonen hier met 2 leuke mensen en hebben een hele fijne tuin van 16 meter om in te spelen, en te luieren. Dat vind vooral ik super leuk. De mensen zijn met jou in contact gekomen via jou mens en haar boek over Tim. Dat vonden ze zo mooi. Ze hebben namelijk ook een hele oude kat gehad. Mickey en die is zelfs 22 jaar en 3 maanden geworden. En die hadden ze vanaf kitten! Lang hé Bert? Hoop zelf ook zo oud te worden. Zo dat was mijn eerste verhaal Bert. Leuk man. Poot van mij en Fleur en we zien elkaar weer op Facebook. Doei!!!

Doei!!! Dankjewel voor het interview!!

Vragen aan… Yvonne Keuls

Yvonne Keuls

“Doe het nou maar,” zei mijn vrouw en dus mailde ik Yvonne Keuls. Want ik wist dat zij een poezevrouwtje is. En ik had extra  mijn best gedaan op de vragen, en al zeg ik het zelf die hadden diepgang.  En wat gebeurt er? Ik krijg een mail terug van een poes. En zij heette Bertje. Het leven moet niet gekker worden!!

Hier komt eerst mijn mail. De vragen laat ik weg, waarom begrijpt u straks vanzelf.

Ik schreef: mijn vrouw zei dat u van allerlei gekke mensen post krijgt maar zelden van huiskaters. En dat ben ik dus. Ik heb ook een eigen site. Daar doe ik interviews voor. En nou wilde ik u vragen stellen. Voor een interview dus. Dan zet ik dat op mijn site. Nou denkt u vast waar haalt zo’n kater de tijd vandaan. Ja, dat weet ik ook niet. Ik slaap toch best veel. 

Dit kreeg ik terug:

Beste Bertje,

Mijn huisdame, die de boel hier dus voor mij veegt en poetst en voor mijn eten zorgt en ’s nachts wat opschuift in bed zodat ik ook lekker kan liggen (ja, ik heb het comfort van een hoofdkussen ontdekt en dus krijg ik ook een deel van haar kussen), die huisdame dus, die heeft mij gezegd dat ik maar moet antwoorden. Ik heet namelijk ook Bertje, alleen zie ik er niet uit als een kater, ik lijk op een zachtaardig meisjesbeest. Mijn huisdame zegt dat ik de mooiste ogen ter wereld heb, blauw/groen/goud.Ik ben moe van eigen schoonheid, want ik rek mij vele malen per dag uit terwijl ik gaap en met mijn ogen knipper.Ik ben een meisjesbeest met een verleden, maar daar kunnen we het later nog wel eens over hebben. Gelukkig ben ik 2 jaar geleden bij mijn huisdame met mijn neus in de boter gevallen. Ze wilde me eerst een andere naam geven, want ze vond Bertje gek. Ik kwam samen met mijn broer Midas. Midas vond ze niet gek, maar uiteindelijk heb ik haar weten te overtuigen dat ik te oud was om nog aan een andere naam te wennen.

Nu zal ik je vragen beantwoorden.

Mijn huisdame heeft haar hele leven katten gehad, Ze heeft zelfs haar leven ingedeeld in kattenperiodes. Zoals andere mensen zeggen:”Ja, dat was nog in de tijd dat we de Volvo hadden, of de Peugeot…” zo zegt mijn huisdame: “Dat was toen we Pollewop hadden,” of: ” nee joh, dat was in de tijd van onze Odile..” En de eerste kat die in huis kwam heette “DIE ENE”. Hij had een broertje en dat heette “DIE ANDERE”. Mijn huisdame vond het moeilijk om een naam voor dat stel te verzinnen en daarom zei ze steeds tegen haar man:”Heeft DIE ENE al eten gehad? En dan antwoordde hij:”Nee, DIE ANDERE wel” en zo is het gekomen.

Beste Bertje, ik geloof dat je me andere vragen gesteld hebt, maar ik geef mijn eigen antwoorden. Zo zijn katten nu eenmaal. Ik vind het nog steeds gek dat jij ook Bertje heet. Wie heet er nou Bertje? Doe de groeten aan je huisdame en probeer ook eens een hoofdkussen. Bertje

Dankjewel… geloof ik. Zo zie je hoe anders een poes is dan een kater. Ik vind het leven als schrijver toch best moeilijk. 

Het kleine bang zijn

Op het tapijt lag een kraaktas. Muis kwam er net uit en ik dacht, wie of wat zou er nog mee in die tas zitten? Ik voelde me bang worden. Van dat kleine bang, dat je nog wel gewoon brokjes kunt eten maar dat je toch de hele tijd weet o er is iets en daar ben ik bang voor.

De dag was dus een beetje moeilijk. Maar ik ben er toch goed doorheen gekomen en dit is wat ik heb gedaan.

Als je voor iets kleins bang bent, helpt het om te wennen. Dan moet je de tijd nemen. Dus ik rook vaak aan de tas. Een keer heb ik met mijn pootje erin gestaan maar dat was omdat ik ontdekte dat er een brokje in lag. Meestal liep ik met een bocht om de kraaktas heen, dan had ik even pauze van het wennen.

Wat ook helpt, is samen zijn. Muis is wel heel groot en blauw, maar hij is mijn vriend. Soms lig ik samen met hem in mijn doos. Vind ik fijn. Samen-zijn is belangrijk. Dus toen Muis in de tas lag, dacht ik nou… misschien is het leuk. Mijn vrouw is naast me komen zitten en toen hebben we samen in de tas gekeken. Zij stak haar hand in dat donkere. Ik kon die hand niet meer zien. Vond ik raar. Ze haalde heel langzaam haar hand uit de kraaktas en deed het nog een keer, en daardoor snapte ik het een beetje.

Dit zijn mijn tips. Veel is het nog niet en ik weet geeneens hoe het afloopt met die kraaktas en mij. Want ik ben er nog druk mee bezig. Maar ik dacht, ik geef het vast door misschien heeft u er wat aan!!  Als u tips heeft  dan lees ik het graag bij de reacties.

Samen wakker worden (blog)

Ja, ik weet het, soms klaag ik veel over wat ik niet kan, of nog niet. Maar eerlijk is eerlijk, er is steeds meer wat ik wel kan. En een van die dingen is samen opstaan. Dat doen we tegenwoordig.

Samen opstaan is dat je alletwee in bed ligt en dan ga je op hetzelfde moment naar beneden. Ik vind het best leuk. Mijn vrouw vindt het heel erg fijn, dat zegt ze. Maar ik vind het ook moeilijk soms. Want als ik ’s nachts wakker word en samen wil opstaan, dan slaapt zij nog gewoon door. En soms ben ik ’s morgens net lekker weggedoezeld en dan hoor ik in de verte haar stem over aan de dag beginnen. Dus hoe doe je dat dan.

Ja, in het begin was het lastig.
De afgelopen weken hebben we alletwee iets geleerd. Toen veranderde er wat.

Mijn vrouw heeft geleerd om even wakker te zijn als ik kom miauwen of ze samen wil opstaan en het is nacht. Ze slaapt weer door. Dat zie ik natuurlijk. Eerst lag ze dan tegen me te fluisteren van O Bertje ik kan niet meer slapen.
En ik heb een trucje geleerd. Het gaat zo.

’s Morgens ben ik altijd als eerste wakker. Lekker vroeg. Ik heb meteen zin in van alles, maar ja, zij ligt nog te slapen. Dan ga ik er toch uit en ik ga in de vensterbank op de overloop liggen. Dan kan ik van alles zien want de mensen in de huizen achter staan ook vroeg op. Soms doezel ik weg, als de zon op me schijnt. Maar ik hou altijd een oortje open voor geluiden uit de slaapkamer.

Hoor ik die, dan ben ik in een seconde uit de vensterbank, loop meteen door naar de slaapkamer en spring op bed, precies op mijn eigen dekbed. Mijn vrouw begint meteen met aaien. Niks mis mee!! Ze gaat zachtjes tegen me praten. Nou, binnen de kortste keren lig ik lekker met de pootjes gestrekt en ik laat me kroelen, dus val ik vanzelf in slaap. Gewoon een na-slaapje. Zoiets duurt kort.

Als ik weer wakker ben, vindt mijn vrouw het tijd om op te staan. Ik ook. Nog even de nagels bijscherpen op de plank, een paar keer rekken aan de krabpaal en dan kunnen we wat mij betreft naar beneden. Samen opstaan, eigenlijk is het heel eenvoudig.

Dit blog verscheen met andere blogs bij de Vereniging Kattenzorg.

zeven signalen van liefde (blog)

Ik weet iets waar u misschien wat aan heeft. De laatste tijd heb ik thuis extra goed opgelet. Bij elkaar heb ik zeven signalen gevonden waardoor ik weet dat mijn vrouw van me houdt. Als u dat thuis doet, weet uw huiskater dat ook.

Voordat ik begin, moet ik eerst zeggen dat alles even belangrijk is. Dat u niet denkt o, ik doe nummer drie en dan zit het wel goed. Het gaat om het pakket van alles. Dan pas werkt het. Anders niet.

De eerste keer dat ik voelde dat mijn vrouw van me hield, was toen ze mijn naam zei precies op de manier die ik fijn vind. Dat is laag en langzaam, en tijdens het aaien. Het signaal is dus: u moet dingen doen op de manier die uw huiskater wil.

Tweede signaal. Praten. Het is de mensenmethode van aandacht en dat voelt goed. Vaak praat mijn vrouw tegen me als ze haar gezicht in mijn vacht heeft gedrukt. Ik versta er helemaal niks van maar juist dan weet ik dat ze van me houdt. Vanwege dat dichtbije en omdat ik me dan samen voel.

Het derde signaal is dat ze met mij meedoet. Dus als ik met de pootjes gestrekt op het tapijt lig, dan komt ze precies zo erbij liggen. Vooral als ze thuiskomt en dan heeft ze haar jas nog aan. Ik zie hoe blij ze is dat ze weer bij mij is.

Nou komt het vierde signaal en dat is dat ze graag met mij speelt. Elke dag pakt ze het lintje en dan beginnen we. Ze koopt ook speelgoed voor me. Soms het stomste dat er is, soms iets dat ik leuk vind. Ze doet haar best voor het spelen en dus voor mij.

En ook is het een signaal ze naar me luistert als ik miauw. Al-tijd. Dan kijkt ze naar me en ze vraagt waar ik behoefte aan heb. En ze zegt ook, dat ik mijn stem mag laten horen. Dus ze neemt me serieus. Dat is nummer vijf.

Nummer zes is dat het eten goed is. Meestal, hoor. Wanneer het tegenvalt, trek ik een vies gezicht en dan brengt ze meteen iets anders. Als ze het bord neerzet, zegt ze wat het is. Dan weet ik tenminste wat ik eet. En voordat ze naar de slaapkamer gaat, krijg ik een avondsnack. Die eet ik op terwijl ze naast me zit. Dan gaan we nog even aaien.

Het laatste signaal is dat ze elke dag zegt dat ze van me houdt en daarbij knijpt ze langzaam haar ogen dicht. Ik ga dan vanzelf spinnen en zo weet ik voor duizend procent zeker dat ze van me houdt.

Dat was het. Hopelijk kunt u het thuis toepassen als u ook een huiskater heeft. Het leven wordt er heel veel fijner door, dat weet ik uit eigen ervaring.

(Dit blog verscheen eerder bij de Vereniging Kattenzorg.)