Dit is een foto van Loesje en mij samen, uit ons eboek Verkering is gemakkelijk. Ja, ik heb verkering, en ik kan een eboek maken. Dat had ik vroeger nooit gedacht.
Dus u ziet dat het leven helemaal goed kan komen.
Zelfvertrouwen
In mijn vorige eboek vertelde ik over hoe ik zelfvertrouwen had gekregen. Nou ga ik proberen daarvan een echt boek te maken. Dat is best moeilijk, maar ik krijg gelukkig hulp van thuis. Dat scheelt. Dus het eboek is niet weg alleen het is van mijn website af. En als u zelf met zelfvertrouwen zit dan kunt u mij altijd even mailen.
Verkering
Mijn nieuwe eboek is veel dikker.Ja, kunst als je samen schrijft. Loes en ik schrijven over ons eigen leven en een stuk samen over verkering. Er staan ook meningen in van onze vrienden, iedereen denkt weer anders over verkering. Dat is interessant.
Asiel
Nou weet u vast wel dat ik vroeger in het asiel heb gezeten en dat ik daarvoor op straat moest leven. Allemaal moeilijk, moeilijk, moeilijk. En toen kon ik noit bedenken dat ik ooit een leven zou hebben zoals ik het nu heb:
- een eigen huis met overal dekens en kussens en ik mag alles (behalve aan kabels knagen)
- een vrouw die voor mij zorgt en van mij houdt en ik van haar
- altijd brokjes en elke dag een avondsnack en soms een verrassing zoals laatst die kattensoep
- speelgoed dat ik snap en dat ik leuk vind
En toen ontmoette ik Loesje, dat was op Feesboek. Ja en een poos later had ik verkering.
Geluk
Dus ik wil zeggen als ik zo’n geluk kan hebben, dan kunt u het ook hebben. Juist als u denkt, nou voor mij komt er niks leuks meer en niemand wil mij. Want dat dacht ik vroeger ook en kijk nou eens!!
Gisteren schreef ik op Facebook dat ik gezellig boven op bed had geslapen die nacht. En toen ging het daarover: of je wel of niet bij je mensen op bed slaapt en hoe dat dan moet.
Ziet u wie er op de voorkant staan? Ja, meteen goed. Loesje en ik. We hebben verkering, al een hele tijd. En u wil niet weten hoe vaak we daar vragen over krijgen. Daarom hebben we er een e-boek van gemaakt.
Als ik in de vensterbank zit, dan zitten aan de overkant Max of Fus ook in de vensterbank. Ze kunnen ook goed slapen. Ik vroeg om een interview.
Max: Fus en ik komen uit hetzelfde nestje. We zijn nou bijna twaalf jaar oud. Fus en ik zijn door onze mensenmama geadopteerd toen we drie maanden oud waren, en sindssien zijn we altijd bij haar geweest. Onze vorige mens zorgde niet goed voor ons. Fus heeft er toen voor gezorgd dat we gered werden. Ik ben zelf al sinds mijn geboorte doof. Fus niet. En als het op overleven aankomt, maakt dat volgens mij heel veel uit.
Fus: ja Max, jij bent altijd een beetje anders dan ik geweest. Maar daar ben ik wel aan gewend en je bent en blijft mijn lieve broertje. Ik vind het leuk om met een touw te spelen en jij weer niet. Jij vind het weer leuk om te vragen om aandacht en knuffels en dat doe ik weer niet zoals jij. Je eet meer dan ik. Jij maakt graag kartonnen dozen stuk. Maar ik maak graag kranten stuk. Ik ben veel gevoeliger voor van alles en jij bent onhandiger en viezer. En ook dominant en op je grenzen. Volgens mij is het ook zo met mannen en vrouwen.