Er zijn katermannen die wakker worden en meteen willen spelen. Of rennen. En die dan het gefoel hebben dat ze van alles met hun dag gaat doen en dat het leven superduperleuk is. Heb ik niet. Want ik ben een seerieuze katerman.
Als je zo bent, en ik ben zo, dan is het leefe anders. Ook fijn, maar anders. Zeker nou ik twaalf jaar ben dan leef je niet meer als toen je een kitten was.
De vlieg
Seerieus dat is dat ik langzaam en voorzichtig ben want dan kan ik over de dingen nadenken. Ik zal een foorbeeld geven. Gisteren lag ik op het tapijt te ontspannen wegens dat het zondag was en er gebeurde helemaal niks, dat is mijn ideaal.
Toen vloog er een vlieg voorbij.
Ik keek.
De vlieg kwam terug en landde vlak voor mijn poten, ook op het tapijt. Dat had ik niet verwacht, een vlieg die vliegt meestal. De vlieg keek mij aan die tweifelde gaat deze kater op mij jagen ja dan wel nee.
Nee dus. Ik was verbaasd. Dus ik ging zitten en ik keek naar de vlieg. Die liep een beetje heen en weer, misschien van de zenuwen. Daarna vloog de vlieg door, waarheen weet ik niet.
Op de bank
Ik liep naar de bank om daar op mijn kussen verder na te denken. Waarom vliegt de vlieg niet, als je toch een vlieg bent? Had ik iets moeten doen of was het zo goed?
De hele middag heb ik op mijn kussen gelegen al moet ik eerlijk zeggen dat ik ook in slaap gevallen ben tussen het denken door.
In orde
Seerieus dat is: je denkt na bij de dingen, en je wilt graag weten of het in orde is, en je bent daarom ook een beetje langzaam en voorzichtig. Zo ben ik en daar foel ik me goed bij en zo blijf ik dus ook want je moet zijn zoals je bent en ik ben seerieus.
Vorige week schreef ik dat ik nieuwe dingen durfde. Ik kreeg superveel kompliementen, daar werd ik helemaal blij van. Mijn mensen ook, en ze vonden het fijn dat ik zo lekker in mijn felletje zat.
En elk jaar is het na de zomer hetzelfde.
Vanmiddag lag ik op het grote bed en hoorde ik op straat kinderen voorbei komen. Dat komt omdat tegenover ons een school is voor mensenkinderen. Dat weet ik eigenlijk best, maar ik was het in de zomer eventjes vergeten. Eerst was er dat fierus corona waardoor de school dicht was, toen was het vakansie en was ik overdag in mijn tuin. Maar nu is de school weer begonnen. En ik hoorde dus die kinderen.
Want met zijn drietjes kunnen we alles.
Als beebie-kitten speel je heel veel en dan moet je ook gewoon veel eten. Gelukkig kreeg ik dat daar ook meteen. En met daar bedoel ik het dierenopvangcentrum. Zo heet dat waar de ambulance mij naar toe bracht. Daar werd ik overgezet in een veel grotere hok waarin ik kon rondlopen.
Soms blijven poesen en katers daar wonen omdat ze het daar fijner vinden. Want eigenlijk is het ook een soort huiskamer. Er zijn genoeg bedden voor iedereen. Dus slapen doe je in je eigen bed. Je hebt daar verschillende krabpalen en speeltjes maar die moet je wel samen delen. Ook staan er overal schaaltjes met brokjes en water. Dus iedereen krijgt het zelfde te eten. En de bak voor je behoefte moet je ook delen. Maar dit wordt elke dag schoongemaakt en je krijgt er bijna elke dag snoep, sneks en knuffels. Ik woonde daar 7 dagen in kamer 32 met andere kittens toen mijn vrouw mij kwam halen. En vanaf die dag woon ik al bij haar. Dat is best lang want dat is nu 11 jaar geleden.
