Het was laat op de avond, en mijn vrouw en ik stonden klaar om naar de slaapkamer boven te gaan, en juist op dat moment zag ik dat ik nog een hapje had staan.
Hoe kon ik dat gemist hebben? Ik rook meteen dat het een heel goed hapje was, er zat tonijn in en dat lust ik graag. En ruiken is eten, bij mij tenminste wel. Dus ik wilde erheen, mijn poten begonnen al te lopen maar mijn kop zei Bertje wacht even.
Die-lemma
Want als mijn vrouw en ik aan de nacht beginnen, dan krijg ik op bed altijd een lange knuffel met liefe woordjes en fraage of ik een fijne dag heb gehad. Dat is gezellig samen op bed. En ze stond dus klaar om naar de trap te gaan. En ik ook, tot ik dat hapje rook. Wat moest ik doen? De snek? De knuffels? Ik wist het even niet. Het was een die-lemma, zo heet dat, ik weet dat wegens dat ik in een huis met boeken leef en die boeken geef ik kopjes, dus zo komen er allemaal nieuwe woorden in mijn hersens.
Lekker
Dus ik stond er gewoon te staan.
Mijn vrouw ook.
Ze snapte mijn die-lemma en zei: “Ik wacht wel even, Bert”. Toen ging ze terug de huiskamer in naar haar werktafel. Ik meteen naar mijn hapje natuurlijk. Man, man, wat lekker. Er zat ook wat saus bij. De laatste tijd eet ik niet zo gemakkelijk wegens dat ik een gefoelige maag heb, maar door dit hele lekkere kreeg ik opeens weer zin in eten.
Dus toen het op was, snuffelde ik aan mijn brokjes. Viel best mee, eigenlijk. Ik nam een brokje. En nog eentje. Even pauze.
“Daar wacht ik niet op, Bertje,” zei mijn vrouw en toen liep ze naar de trap om naar boven te gaan. Ik liep gauw mee, want mijn hapje was op, ik wilde de knuffels niet missen en die brokjes kon ik later zelf nog eten. Mijn die-lemma was voorbij.
Doos
Dan denk jij dattie alles heb gehad, haal jou vrouw inees footoos van mij vriend Bolle uit mij kadoo. Met Bolle ze laaste woorde foor mij eigen. Ze vrouw Cisca heb het opgestuur en mij staart tril inees van ze opwinding. Van mij eigen heb ik er wel ofer nagedach, maar mij hart wil het met u deele. Assie wil kan u Bolle ze laaste letters leeze op ze footoo. Selluf vin ik het nog moeiluk om te hoore.
Mauw, het is weer mijn week. Ik wil beginnen met iedereen een hele dikke knuffel te geven. Dat is altijd wel fijn om te krijgen.
Op een andere dag was ik lekker vensterbank controle aan het doen. Ik zat lekker te genieten van alle voorbij vliegende vogels. In gedachte was ik ze allemaal aan het vangen. Ik was zo in gedachte dat ik ineens schrok van een heel hard geluid. Wooeeee woeeee woeeee. Meteen ging ik onder het bed zitten. Au mijn oortjes wat is dat voor geluid! Toen ik wat tot rust was gekomen, herinnerde ik me dat ik dit nare geluid vaker heb gehoord. ‘s Avonds mauwde ik tegen frau wat er gebeurd was. Die legde me uit dat het testen is voor als er gevaar is. Nou mauwde ik terug, dat kan toch ook zonder geluid. Ikke was er echt van geschrokken en de hond van de buren ook. Die zat de blaffen als een wolf.
Het laatste waar ik het over wil hebben is de trap. Ik ren hem op en af en weer op en af. En dat het liefst in de nacht want dan hoor je het geluid zo goed. Wat ik ook wel eens doe op de trap is mijn staartje vangen. Dat is niet altijd even handig en soms val ik dan een paar treetjes naar beneden. Als frau dat ziet dan moet ze meestal wel een beetje lachen. Ook moet ik vaak de trap afrennen om mijn natvoer te vangen. Dat heb ik dan in de lucht gegooit om heel oer te vangen, maar het valt soms de verkeerde kant op. Dan moet ik dus snel de trap af om het te pakken.
Brokjes