Goed kattenspeelgoed: de veter

Goed kattenspeelgoed hoeft niet duur te zijn. Wat ik persoonlijk erg leuk vind, dat is de veter. Die komt van de schoenmaker. Was twee euro, dacht ik.  Of minder.

Ik vond de veter bijna meteen leuk. Eerst wilde ik er even naar kijken en aan ruiken en ook wilde ik een poosje door de huiskamer lopen terwijl ik deed of de veter er niet was. Dat is wennen, en het hoort erbij.

Toen werd het leuk. De veter is net een lintje maar dan veel meer oer. Het ruikt lekkerder. Je hebt er meer greep op. En je kunt er ook mee rollen, dat is een plus. Ook kun je de veter tussen de krant doen en dan ermee bewegen, ik vind dat spannend.

O ja waar de veter vandaag kwam. Nou, van de schoenmaker. Daar heeft mijn vrouw hem gekocht. Het was geeneens duur. En het is geen officieel kattenspeelgoed maar volgens mij is dat juist het fijnste. Je hebt ook denkspeelgoed dat is helemaal speciaal voor katten, nou dat hoef ik zeker weten niet. Gewoon leuke dingen om mee te spelen vind ik het fijnste. Dat ik er wat mee kan.  En dat het niet te moeilijk is dat je eerst moet denken voordat je speelt. Dat is toch voor niemand leuk zeg nou zelf.

Aan de ene kant is de veter gewoon veter en aan de andere kant zit een knoop. dat heeft mijn vrouw gedaan. Wat ik dan leuk vind, is om die knoop zo BAM neer te slaan. Of mijn poot er helemaal op te leggen. Ik heb dan toch het gevoel dat ik ergens van gewonnen heb. Of van iemand. Het voelt goed. Tevreden.

Een veter is wel iets waarvan ik zeg: daar moet je  echt samen mee spelen, in je eentje kun je beter een muis ofzo nemen.  Maar dat is juist leuk, samen spelen, toch?

Interview met de naaktkat Borrel

Borrel (3 jaar) kijkt heel intens en dat is mijn schuld. Want ik heb hem naaktkat genoemd. En hij weet beter want hij is een Sfinx-kater. Sorry jongen!  Ik vroeg hem om een interview omdat hij straks gaat werken in Katdeau, het kattencafé in Hengelo.

Borrel, ik bedoel natuurlijk dat je een Sfinx bent. Iedereen noemt je naaktkat. Hoe vind je dat eigenlijk?

Vroeger schaamde ik me hier wel eens voor. Iedereen is natuurlijk wat gevoeliger in z’n blootje. Maar nadat iedereen die mij ontmoet mijn huid zo heerlijk fluweelzacht vind, ben ik er eigenlijk heel blij mee dat ik niet overal haren achterlaat. En natuurlijk heb ik een mooi figuur.

Ja dat kan iedereen meteen  zien. Je bent gevoeliger zeg je, maar toch ben je erg op mensen gericht. Hoe zit dat?

Ik vind mensen geweldig! Ze zijn altijd bezig met dingen die ik niet begrijp en daar kijk ik dan graag (heel dichtbij) naar. Soms is het ook leuk om te helpen, dan ga ik op alle spulletjes liggen, want warme spulletjes zijn betere spulletjes natuurlijk. Ook is het leuk om met mijn baasje te kletsen, ik heb altijd veel te vertellen. Ook ligt hun schoot, schouder en buik een stuk warmer dan mijn eigen mandjes, dus daar lig ik het liefst.

Klinkt alsof je het  druk hebt. Hoe verloopt nou voor jou een gewone dag?

Ik ben ’s ochtends altijd vroeg op om in huis mijn medebewoners wakker te miauwen en kopjes te geven omdat ik samen ontbijten het allerleukste vind! Ook mag ik ’s ochtends vaak even in bed liggen van mijn baasje, terwijl ik eigenlijk wel de hele nacht daar wil liggen. Voor de rest ga ik op een gewone dag graag spelen en slapen met mijn vriendjes Nootje en Cashew, lig ik heel graag op de kussens voor het raam in het kattencafé zodat ik alles in de buurt goed in de gaten kan houden. En tenslotte geef ik ook heel graag de hele dag kopjes aan alle planten in huis, gewoon omdat ik die lief vind.

Borrel, Nootje en Cashew

Volgens mij ben je in een vorig leven een hippie geweest. Alles is love en peace. Wat vind je het allerfijnste aan je leven?

Dat er altijd zoveel gezelligheid is thuis! Ik heb m’n beste vriendjes altijd dichtbij en vaak komt er visite en daar ben ik echt gek op. Ik kan niet wachten tot het kattencafé echt open gaat, want dan krijg ik nog meer aandacht!

Oja, het café. Het is ook een winkel, weet ik. Wat ga je daar straks voor werk doen?

Ik ga natuurlijk veel mensen trekken door mijn charmes. En ik ga mijn baasje helpen met het voorproeven van de lekkere dingen in het kattencafé.

 

Dankjewel voor dit interview Borrel!! 

Luisteren is een keuze

Uit het leven van Bert,

 In Japan begrijpen ze waar de wetenschap toe dient en dat is om een beter begrip te ontwikkelen van de kat. In Tokyo onderzochten ze of katten konden luisteren.

Ja en nee zeg je dan meteen. Een kat kan uitstekend luisteren. Piept er een verpakking van een geliefde snack, dan hoort de kat dat nog in de diepste slaap. Dat was het ja. Nu komt het nee. Luisteren is iets anders dan gehoorzamen. Net als bij mensen. Een hond vind het leuk om te gehoorzamen. Een kat bekijkt het per geval.

Dus: begrijpen wat de mens vraagt is geen probleem. Doen is een tweede. En dat legt een deel van de verantwoordelijkheid bij de mens: die moet leren vragen op een manier waarop de kat het wenst te overwegen.

Het lag voor de hand, natuurlijk. Maar in Tokyo wilden ze het zeker weten en dat is nu het geval: luisteren is een keuze. Voor de kat, dan.

(Bron: Independent.co.uk)

Er zit iets in mijn ooghoek

U ziet het meteen: er zit iets in mijn ooghoek. Iets dat uit mijn oog komt ofzo en dat daar even blijft hangen.  Geeft niks, dacht ik.

Hoe dat verdwijnt, weet ik niet precies. Soms valt het eruit. Of het gaat weg als ik mezelf was en met mijn pootjes over mijn kop ga. Ik vind het niet zo belangrijk. Maar ik weet wel, dat sommige mensen er meteen iets aan willen doen.  Het afvegen. Het schoonmaken. Een doekje, een wattenstaafje, een hand, een weet ik het. Ik hou daar niet van.

Kijk, als het echt erg is en het zit er te lang, dan heb je als kat wat hulp nodig. Zit het in twee ogen en ruikt het raar, dan is de kans groot dat je wat onder de leden hebt. Dus even naar de dokter, want je weet maar nooit.

In alle andere gevallen hoeft het niet. Als ik voor mezelf spreek, kan ik eerlijk zeggen dat ik schoon op mezelf ben. Netjes. Grote stukken van mijn vacht zijn wit en die hou ik mooi in mijn uppie. Dus als er wat in mijn ooghoek zit, en ik was het niet weg, dan valt het er wel uit. Niks mis mee.  Vind ik.

Mijn fijnste moment (blog)

Van een gewone dag kunt u zeggen dat is een gewone dag. Maar die dagen vind ik het fijnste. En op een gewone dag weet ik ook wat mijn fijnste moment is. Dat komt omdat mijn vrouw er altijd naar vraagt.

Ik ben meer van de dingen nemen zoals ze zijn. Een beetje zen.

Zij is meer van over de dingen nadenken, ze veranderen en ze dan pas nemen zoals ze zijn. Van ons tweetjes ligt zij wakker en kan ik altijd slapen. Dus dat zegt genoeg.

Mijn vrouw vraagt dus vaak wat mijn fijnste moment van de dag is.

Samen wakker worden? Nee hoor. Wakker is wakker.

Samen eten? Dat is gezellig en fijn. Al zou ik graag eens uitgebreid haar bord willen besnuffelen maar dat mag nooit.

Samen spelen? Kan. Kan.

Samen eh…?

Nou, ik zal het zeggen. Mijn fijnste moment is ’s avonds na het eten en dan lig ik op mijn kussen en zij zit ervoor, en zij legt haar arm om me heen en ze zegt niks en ze zit stil. Ik lig ook stil met mijn kop dicht bij de hare. En omdat het mijn fijnste moment is moet ik de hele tijd spinnen.