Waarom je grenzen moet stellen

Kijk, je kunt dan wel een huisdier zijn, maar daarmee hoef je nog niet alles goed te vinden. Je bent als huisdier ook iemand. Een persoon. En iedere persoon heeft het af en toe nodig om grenzen te stellen. Ik ook.

Als je geen grenzen stelt, dan durf je dat nog niet. Omdat je bang bent voor ruzie of boosheid of ellende van wat voor soort ook. Maar dat hoeft niet, hoor. Ik zal uitleggen hoe je grenzen stelt.

Als mijn vrouw te lang aait op een manier die ik niet zo fijn vind, dan kijk ik haar even diep aan. Dat ik echt staar, zeg maar, en dan kijk ik heel verwijtend. Dus dan geef ik een eerste signaal dat ze moet stoppen. Het eerste signaal moet klein en eenvoudig zijn. Dat die ander denkt: o ja, nou oke, dan niet. Niks aan de hand. Maar soms aait mijn vrouw door, dan is ze een beetje in gedachten. Wat doe ik dan?

Tweede signaal. Dat is wat duidelijker. Ik ga dan op mijn andere zij liggen. Dus ik trek me terug. Dan kan het nog gebeuren dat ze het niet snapt. Ze aait dan gewoon mijn andere kant. Dus dan ga ik even ergens anders liggen. Het derde signaal moet duidelijk zijn en dat is het ook.  Ik heb een grens gesteld. Niks aan de hand.

Nog een voorbeeld?

Soms vind ik het avondeten vies. Dat ik denk: getsie, wie heeft dat uitgebraakt, dat ga ik niet eten. Dus dan zet ik een paar stappen weg van mijn bord en kijk mijn vrouw aan. Zij: “Wat is er Bertje, lust je het niet?” Ik hef een voorpootje omhoog, hou het in de lucht en miauw kort. Zij weet dan zeker dat er iets aan de hand is. En het duurt soms een halve minuut maar de juiste oplossing komt elke keer: een nieuw bord eten. Iets lekkers.

Zo gaat dat met grenzen stellen. Je trekt je terug en je houdt contact. En je moet ook geduld hebben zodat die ander snapt wat je bedoelt.

Interview met Joep, kattencafé Tilburg

  Nou komt er misschien ook al een kattencafe in Tilburg. Joep Theeuwes is ermee bezig.  Hij is opgegroeid met katten. Dus dat is goed!! Ik vroeg Joep om een interview. Oja het café gaat dan heten The Majestic Cat.

 

Wie was de allereerste kat in je leven?
De eerste poes die ik kan herinneren als kind was Bamba een prachtige lapjeskat. Zolang ik me kan herinneren ben ik altijd opgegroeid met katten om me heen. Meestal tijd hadden we er twee rondlopen in huis. Helaas hebben we te vaak een kat afgestaan aan het volgende leven. Als we dan een nieuwe kregen, was er altijd ruzie over de naam. Wij hadden dan ook maar de regel dat de nieuwe naam 2 a’s moest hebben. Zo hebben we gehad: Bamba, Tarzan, Hannah, Tanja en Sara. Helaas hebben we Tanja een paar weken geleden moeten laten inslapen. Ze is 15 jaar oud geworden.

Wat erg van Tanja. Hopelijk vind je een beetje troost bij Sara. Kun je iets over jezelf vertellen? En ook wat voor snacks je graag lust ik eet zelf graag snacks!!

Ik ben Joep, 24 jaar, geboren en getogen in Tilburg. Persoonlijk heb ik zelf een rustige persoonlijkheid. Ik ben iemand die graag doorwerkt. Momenteel geniet ik van de levensstijl dat ik heb, veel werken achter de schermen bij podiums maar ook genoeg vrije tijd om mijn eigen dingen te doen. Zodra de crowdfunding is behaald, zal ik full time bezig zijn met The Majestic Cat. Het café  zal 6 dagen in de week open zijn. Ook hou ik wel van snacks, het maakt niet uit welke soort snack het is zolang het lekker is zal het gegeten worden. Maar als ik echt moest kiezen welke snack ik het lekkerst vind dan kies ik toch voor cheetos puff. Als ik daar een zak van heb gaat die ook meteen helemaal op.

Ja tuurlijk!! Je wil toch snacken!! Je eigen kat woont bij je moeder.  Bij wie hoort ze nou?
De poes die bij mijn moeder woont is de familiepoes genaamd Sara. Deze hebben wej vanuit een eigen nestje gehouden en ze heeft altijd bij ons gewoond. Een paar jaar geleden kwamenwe er achter dat de schildklier niet meer goed werkte en nu geven we Sara twee keer per dag pillen ervoor.

Waarom wil je alleen raskatten? Ik vind het zo zielig voor de andere  katten. Ik ben ook geen raskat en ik heb wel een diploma als huiskater.

Momenteel krijg ik veel de vraag waarom ik voor alleen raskatten kies. Ondertussen hebben we al meer dan vijf kattencafé’s in Nederland en om een andere usp te hebben dan de rest heb ik alleen raskatten. Maar de raskatten die ik koop zullen niet gekocht worden bij fokkers of anderen bedrijven die ealleen maar voor winst gaan. Nee, ik kies ervoor om ze particulier te kopen bij mensen die om een speciale reden hun geliefde kat weg moeten doen, dat kan komen door allergenen, verhuizing of er niet meer genoeg tijd voor hebben om ze te verzorgen. Dit sluit niet uit dat dat ik de katten die in het asiel zitten geen kans krijgen. Ik wil samen met alle asiels in de regio Tilburg iets gaan verzinnen zodat alle bezoekers van The Majestic Cat die geïnteresseerd zijn in een kat sneller naar het asiel gaan dan naar een fokker.

Ik wil dat veel meer mensen naar het asiel gaan. Wat zeggen de mensen tegen je nou iedereen weet dat je een kattenman bent?
Momenteel komt iedereen er langzaam achter dat ik het gezicht ben achter The Majestic Cat. Op straat heb ik nog niet echt gehad dat iemand echt me aansprak dat ze me kende als het gezicht achter The Majestic Cat. Ik denk dat het later pas komt als we open gaan en bezoekers gaan ontvangen. Dan zullen ze sneller opmerken wie ik ben dan nu.

Dankjewel voor dit interview!!

 

De avondsnack (blog)

Eerlijk is eerlijk, ik ben nog steeds onzeker. En daarom wil ik graag dat vandaag gaat zoals het gisteren ging. Dus de dag begint hetzelfde, er gebeurt niks anders en ’s avonds is er mijn avondsnack. Dat is meer dan even snel snacken, hoor.

Die snack kreeg ik al op de allereerste dag dat ik hier was. Dus dan weet je als nieuweling meteen: dit is een fijn moment en je weet ook hoe het gaat. Dat je vrouw naar de keuken gaat en daar iets op een schoteltje doet en dat het zo lekker ruikt, dat je vanzelf gaat miauwen. Het schoteltje komt naar de huiskamer. Op het tapijt. Eten. Daarna uitgebreid wassen, natuurlijk.

Zo was het toen en zo is het nog steeds. Nou komt het gekke. Ik heb het zelf een beetje veranderd. En dat terwijl ik vind dat altijd alles hetzelfde moet zijn!!

Vroeger wachtte ik gewoon af. Nou ga ik ’s avonds als ik trek krijg, bij mijn vrouw staan te miauwen. Ik kijk haar dan strak aan, zonder dat ik een poot beweeg. Soms blijft ze gewoon aan haar tafel zitten. Ze zegt: “Jaja” Dat vind ik geen antwoord. Dus miauw ik nog een keer en dan heel erg langgerekt en indringend. Zij: “Bertje toch.” Dat klinkt beter. Dus ik gooi er een paar miauwen extra tegenaan en zeker weten dat ze vlug op het tapijt naast me zit. Ze gaat aaien. Of ze schudt de lekkere brokjes uit de bal. Dat is allemaal fijn maar het gaat me om de snack. En ’t is ook een spelletje, al weet ze dat geloof ik niet.

Bij de snack moet ze naast me op het tapijt blijven zitten. Alleen eten vind ik ongezellig. Dus als ze wil opstaan, kijk ik even dringend opzij van niet-doen. Bij het wassen, wil ik dat ze kijkt en daarna moet ze zeggen hoe goed ik het deed. Ja, je hebt toch je waardering nodig als huiskater.

Was dat zo in het begin? Nee hoor. Toen duurde de avondsnack korter. Ik wachtte af wat er gebeurde. Mijn vrouw zegt, dat we naar elkaar toegroeien, dat vind ik ook geloof ik. Het is nou zo gezelllig hier geworden, dat had ik vroeger niet kunnen denken.

(Dit blog is evenals andere te lezen bij de Vereniging Kattenzorg)

Interview met kater Vred

Vred Vredenburgh is een kater met een beroep. Hij woont in het Amsterdamse tehuis Vredenburgh en daar werkt hij dus in de zorg. Vorige maand was hij verdwenen. Nou is hij terug. Tijd voor een interview!!

Toen ik hem mailde, schreef hij terug : “Ha die Bertje! Wat leuk, daar wil ik wel aan  meewerken hoor.” Van dat lekkere vlotte, typisch Amsterdams.  Dan merk je ook meteen dat Vred wel wat aankan.  Hij zit de hele dag tussen de mensen. Dus hij is niet onzeker zoals ik dan weer ben.

Mijn eerste vraag is simpel Vred: hoe oud ben je?

Ik kan me niet precies herinneren hoe oud ik ben… Waarschijnlijk een jaar of 7 of 8.

O dan zijn we ongeveer even oud. Ja, soms weet je dat gewoon niet van jezelf. Je woont in een tehuis. Hoe is dat zo gekomen?

Ik heb vijf jaar geleden besloten dat Nieuw Vredenburgh een uitstekend huis is. Ik liep daar een paar weken lang gewoon af en toe naar binnen. Had wel wat honger af en toe. Ik kreeg daar toen zomaar hapjes! Je begrijpt dat ik daar wel wilde blijven.

Ja tuurlijk!! Maar voor mij zou het te druk zijn, daar ben ik eerlijk over. Al die mensen. Hoe gaat dat op een gewone dag?

Als ik niet zo’n ruige buitennacht heb gehad, zit ik vanaf een uur of 7 ’s ochtends op de tafel bij de voordeur. Dan zie ik iedereen binnenkomen en wensen ze me allemaal een fijne dag. Met een begeleidende aai natuurlijk. Dan krijg ik wat verse knabbels van de receptioniste en meestal ga ik daarna even naar buiten. Ik lig ook wel een paar uurtjes bij de fysiotherapie en meld me uiteraard iedere dag om 10 uur bij de koffietafel. Snoepjes! Ik slaap verder graag (en veel!) in de hal en op de piano en soms bij iemand op schoot in de hal. En ik speel ook veel buiten. Ik vind het ook altijd leuk om de boel bij de receptie op z’n kop te zetten. Op het toetsenbord of op de telefoon gaan liggen is altijd lollig.

Wat eet je nou graag, Vred?

Naast snoepjes, brokken en natvoer wil ik ook weleens iets wilds verorberen. Muizen, eenden, duiven, konijnen, vogeltjes, er loopt hier zoveel lekkers!

In het tehuis is iedereen heel erg aan je gehecht. En toch ging je er vorige maand opeens vandoor. Om wat te doen?

Dat is mijn geheimpje..

Even wat foto’s van je terugkeer.  Die zijn van de Dierenambulance. Kun je ook zien hoe blij iedereen was toen ze je weer zagen. En dat ze moesten huilen. Daarna stel ik nog een vraag!!

Nou Vred, daar houden ze van je!! Ga je nog nog een keer weglopen of blijf je in het tehuis?

De mensen vonden het geloof ik niet zo leuk dat ik weg was. Dus voorlopig heb ik geen vakantieplannen. Maar je weet nooit of en wanneer het instinct gaat kriebelen! Dat weet jij toch ook wel Bert?

Vred ik snap je helemaal. Maar ik blijf toch het liefste bij mijn vrouw. Dankjewel voor dit interview!!!

Opeens lust je je eten niet en dan?

Het kan iedereen gebeuren en vanavond gebeurde het mij. Het bord eten dat werd neergezet, beviel me niet. Het was mijn lievelingsmerk. Maar opeens lustte ik het niet meer. Wat gebeurt er dan?

Nou komen we op een belangrijk verschil tussen katten en mensen. Vooral vrouwen die vinden dat de kat (ook) hun kind is, moeten even goed opletten.

Een mens moet soms flink doen, vooral als hij of zij jong is. Zo van, doorzetten, nog even, je kunt het, toemaar, vooruit. Dat is een mens.

Maar bij een kat is het anders. Ik hoef niet door te zetten van nog een hapje. Dat hoort niet bij mij en bij geen enkele andere kat. Als ik iets niet lust, dan eet ik het niet. Zo ben ik. Zo zijn we allemaal. Dat is de natuur in ons, die zegt: niet doen.

Wat er dan moet gebeuren, is heel simpel. U haalt het bord weg en gooit meteen het eten ergens in zodat de geur ook weg is. Schoon bordje, ander eten, neerzetten en een beetje bemoedigend aaien. Zo ging het met mij vanavond. En toen ik heb ik gegeten, en lekker ook.