Zat er glas in zijn poot? Willempie vertelt alles!

Hier is Willempie, een jonge kater van anderhalf jaar oud.  Deze week moest hij met bloed aan een achterpoot naar de dierenarts. Aan mij vertelde hij alles!!

Willempie, allereerst beterschap. Het is heel wat voor een jonge kater om zoiets mee te maken. 

Nou Bert, dankjewel voor de goede wensen! Ik heb heel veel te vertellen.

Dan beginnen we bij het begin. Hoe is je thuis-situatie?

Ik woon bij een echte poezenmama. Zij heeft nog een jongen thuis wonen, hij is 14 jaar en mijn allerbeste vriend. Ik praat namelijk met hem. Dat doe ik niet tegen mijn vrouwtje of andere mensen. Ik hoor ook als eerste, wanneer hij thuis komt, ik hoor de fiets in de steeg.
Hij speelt elke dag met mij. Het liefste speel ik met een touwtje, zo eentje wat om de pakjes zit, die de postbode brengt. Ik mocht pas met 8 maanden oud buiten. Mijn vrouwtje was overbezorgd, bang dat ik weg liep. Ik bleef ook eerst in de tuin, die schutting was veel te hoog en mijn spieren waren nog niet getraind om zo hoog te klimmen. Ik viel de eerste keren ook steeds vanaf. De tuin is net niet groot genoeg om te rennen. Ik ga graag buiten om van de openbare toiletgelegenheid gebruik te maken. Maar ik heb na lang oefenen ook ontdekt, hoe ik beestjes kan vangen. Vogeltjes, muisjes, libelles, vlinders, als het maar beweegt.

Willempie, even concentreren. Dat verhaal gaat alle kanten op. Wat is er gebeurd dat je opeens bloed aan je achterpoot had?

Ik ging maar heel even buiten. Meestal doe ik dat omdat ik liever buiten een plasje doe, want daar kan ik beter graven. Ik sprong op de vensterbank bij het keukenraam, zodat mijn vrouwtje weet dat ik binnen wil. Ik zag haar schrikken, want op de vensterbank en mijn linker achterpootje was bloed. Mijn vrouwtje keek eerst, of ik nog goed kon lopen, dat kon ik gelukkig. Ik liep meteen de kamer in en overal achter mij voetafdrukken met bloed. Toen heeft vrouwtje mij opgetild en mijn pootje onder de kraan afgespoeld. Ze zei, dat ze dan beter kon zien, wat er aan de hand was. Ze zag wel een sneetje, maar ik wilde gewoon gaan slapen. Toen sprong ik op het bed van mijn beste vriendje en kwamen ineens heel veel druppels bloed. Toen deed vrouwtje de deur dicht om stiekem het reismandje op zolder te pakken en heeft ze de doktor gebeld.

Dat is verstandig. Voelde je dat er iets ging gebeuren?

Normaal ga ik zelf wel in dat reismandje, want het is net een bed, met een zachte handdoek erin. Maar nu voelde ik dat het niet leuk gaat worden. Vrouwtje moest mij in de houdgreep erin proppen. De doktor mocht ook niet kijken, zij moest een assistent erbij halen, die mij goed vasthield. Ze zag de handdoek en het pootje vol bloed, keek goed en ontdekte een grote snee bij een kussentje. Ze denkt, dat ik in iets heel scherps heb gestaan. Ze legde uit, dat ze die snee echt moet hechten en dat ik daarom een slaapmiddeltje krijg, zodat ik niets voel. Vrouwtje aaide mij tot ik sliep. Toen moest zij naar huis en ben ik een stukje dag kwijt. Vrouwtje mocht mij vijf uur later weer ophalen. De doktor vond mij niet zo aardig, ik deed blazen tegen haar. Maar toen ik mijn vrouwtje hoorde, werd ik rustig en mocht zij mij wel aaien. De doktor vertelde, dat ik zo erg bloedde, omdat er een bloedvaatje geraakt was. Ik kreeg een verband, omdat ik niet aan de hechtingen mag trekken. En ik heb ook antibiotica en pijnstillers mee.

 

En toen zat je in het verband. En stevig ook, zie ik. Hoe kom je nou bij de kraan als je water wilt drinken?

Mijn vrouwtje snapt niet hoe het komt, zij heeft het mij niet geleerd. Maar toen ik ineens groot en sterk genoeg was, sprong ik op het aanrecht en likte aan de kraan, want daar kwam een druppel water uit. Vrouwtje deed natuurlijk wel de kraan zachtjes open en tja, sindsdien drink ik echt niet meer uit mijn waterbakje. Ik spring elke dag zelf op het aanrecht en wacht net zo lang, tot dat er iemand komt en de kraan open zet. Maar ik moet toch bij de kraan, want ik was elke dag mijn voetjes in de gootsteen, dat vind ik fijn, al die prut van buiten eraf spoelen, hoef ik niet meer zelf te wassen. Wassen vind ik teveel werk, ik ben er altijd gauw klaar mee.

Willempie, ik kan merken dat je pas kitten-af bent, dit is nou niet echt een antwoord!! Maar het gaat wel ergens over. Wat zeggen ze thuis hoe het verder gaat?

Vrouwtje heeft al meerdere keren uitgelegd, dat ik de komende dagen niet naar buiten mag, omdat het verband niet nat mag worden. Dat verband mag van de doktor morgenavond af, maar dan mag de wond niet vies worden. En ik moet pilletjes slikken, twee keer per dag. Nou hebben ze die antibiotica gelukkig lekker gemaakt, het zijn gewoon snoepjes, dus die eet ik wel op. Maar die pijnstillers verbrijzelt vrouwtje en verstopt ze in mijn vlees. Ik ben niet gek!!! Maar ja, wat moet dat moet. Ik denk dat ik het wel opkrijg, als ik  honger heb.

Nu moet je ook je rust pakken, hoor. Serieus. Extra slapen zal je goed doen.

Nou slapen, dat doe ik wel graag. En verder speel ik dus het liefste met een touwtje, maar er ligt hier heel veel speelgoed. En mijn knuffels, ik heb twee schaapjes, een witte en een grijze, daar speel en slaap ik ook elke dag mee. En ik kijk graag hoe vogeltjes voorbij vliegen, dan zit ik op de vensterbank en ga ik ook met mijn gebit klapperen, zegt vrouwtje. Ik verbaas mij erover, dat er zoveel lekkere stukjes vlees zomaar door de lucht vliegen! Ongelofelijk!

Wat zeg ik nou net, Willempie!! Dat je moet slapen!!

Ik wens je heel erg veel beterschap. Dankjewel voor dit interview!! En als iemand iets liefs tegen Willempie wil zeggen: klik hier voor zijn Facebook. 

Matatabi-stokje voor de kat

Gisteren kreeg ik een stokje. Zult u zeggen dat is ook een cadeau van niks, maar dit was geen gewoon stokje. Het heette Puur Matatabi. Dat was dus het merk. Zo’n stokje was voor de ontspanning en het fijne gevoel.

Nou dat leek mij wel wat.

Ik rook aan het stokje en meteen wist ik dat er iets mee was. Alleen wat? Ik meer ruiken. Het deed me niet zo veel.

Toen probeerde ik met het stokje te rollen, nog meer dan op de film staat. Dat was heel even leuk. En toen gooide ik het in de lucht, zo tik met mijn voorpot en dat deed ik nog een paar keer.

Ik bedoel, aan mij lag het niet.

Want ik voelde niet dat gevoel dat ik voel als het leuk of spannend of fijn is. Dat je door wil en nergens anders meer aan kunt denken. Ik deed wel mijn best maar dat was:

  • omdat het nieuw was en ik had best belangstelling
  • die geur begreep ik niet
  • mijn vrouw deed zo blij over die stokjes dus dan blijf je als huiskater proberen

Het was bijna per ongeluk maar het stokje raakte kwijt. Ik zag het niet meer. Van de opluchting miauwde ik. En toen zei mijn vrouw: “Er zaten twee stokjes in het zakje, Bert.”  Ja hoor, had ik weer een stokje. Dat heb ik laten liggen.

Aan het einde van de dag waren we het erover eens, dat ik never nooit meer zo’n stokje hoefde. Doe mij maar groen spul.

Ik heb een talent (blog)

Kort geleden zei mijn vrouw opeens tegen me: “Bertje, wat kun je toch van alles genieten, dat is een talent, hoor.” Het was tijdens het aaien voordat we gaan slapen. Dan verwacht je zoiets niet. Maar het was wel waar.

Thuis ben ik degene die het meeste van alles geniet. Zij zit altijd aan de computer. Ik lig op de bank te slapen, of ik miauw dat ik aandacht wil. Dan gaan we samen iets doen. Spelen. Of aaien. Of bankhangen, net waar ik dan het meeste zin in heb.

Eigenlijk vind ik alles fijn.

Vooral het avond-aaien, dat doen we de laatste maanden.

Het gaat zo. Als het tijd is om te slapen, ga ik miauwen en rondlopen. Dan hoor ik altijd iets van “Jaja, nou nou.” Ik trek me er niks van aan, want ik weet wat er komt. Ze gaat al gauw bij de deur naar de slaapkamertrap staan. Ik erbij. Aaien en klein gesprekje. Dan is het hele fijne al begonnen. Ik ren keihard de trap op en halverwege stop ik om op haar te wachten en voor de complimenten: dat ik zo goed ben op de trap. Dan moet ik al spinnen.

Komt de overloop. Ik geef de boekenkast een paar kopjes en de doos die er staat ook. Mijn vrouw kijkt toe en zegt dat ik er steeds beter in word. Is ook zo. Dus als ik op de slaapkamer ben, geniet ik al zo van alles dat ik meteen ga liggen en rollen en spinnen. Meestal begint het aaien als ik lig en soms pas als ik op bed spring. Daar ligt een dekbed dat helemaal voor mij is. Het is mijn eigen plek.

Ik ben als eerste op het bed. En ik ga meteen liggen, klaar voor de actie. Wanneer mijn vrouw dan naast me gaat zitten, knijp ik mijn ogen dicht, steek mijn kop naar voren en begin hard te spinnen. Vooraf genieten omdat je weet wat er gaat komen, dat hoort er ook bij.

En dan het aaien zelf!! Over mijn lichaam, over mijn kop, achter mijn oren, man, man, het is zo heerlijk.

Daarna gaat ze slapen. Ik weer de trap af om daar in de vensterbank naar het verkeer te gaan kijken. Daar geniet ik ook van. Later ga ik weer terug naar boven, samen slapen is gezellig. In de ochtend worden we wakker, en dan krijg ik een kus.

Ik vind het fijn dat ik een talent heb. Maar ik hoop dat u kunt genieten van wat er is, ook al heeft u misschien geen talent zoals ik.

(Dit blog verschijnt evenals andere blogs bij de Vereniging Kattenzorg)

Desiree trimt poezen en katers (interview)

Dit is Desiree met een anonieme poes. Ze is trimster, dus ze helpt poezen en katers met hun vacht.  Nou daar wilde ik meer van weten!! Hier is het interview.

Uw bedrijf heet PerfecteKat.  Ik ben nog nooit getrimd. Ben ik nou niet perfect?
Iedere kat is een perfecte kat, dus ook jij Bertje!
Niet alle katten hebben een handje nodig van een trimster gelukkig. De meeste katten kunnen hun eigen vacht prima zelf verzorgen. Sommige katten kunnen echter wel mijn hulp gebruiken, dit zijn voornamelijk langharige katten. Die katten hebben een flinke vacht en het lukt ze dan niet om deze zelf bij te houden. Of een kat heeft medische problemen, de vacht is dan in mindere conditie. Er kan dan vilt of klitvorming ontstaan.

Dat klinkt heel serieus!! Wat doet u het vaakst als behandeling?

Elke kat is anders en heeft een andere behandeling nodig. Dus voor mij is geen dag hetzelfde. Wanneer een kat vilt of klitten heeft, probeer ik het zo veel mogelijk eruit te kammen. Soms lukt dat niet meer en dan moet er helaas geschoren worden.

Ik werk volgens de huid- vacht en katvriendelijke trimmethode. Dat betekent dat ik zo stressvrij mogelijk probeer te werken met respect voor huid en vacht. Ik maak geen gebruik van scherpe ontwollers, waskooien en dwangmiddelen. Wist je dat de onderwol van de kat wel degelijk een functie heeft? Het beschermd een kat tegen warm en koud weer. Daarnaast zorgt het dat de onderliggende tere huid niet kan beschadigen.

Soms komt het wel eens voor dat een kat niet getrimd wilt worden en dus niet meewerkt. Meestal heeft een kat dan medische problemen en pijn. Katten laten pijn niet snel zien. Als de kat te agressief wordt, dan staak ik de behandeling en adviseer ik om langs de dierenarts te gaan. Laatst had ik bijvoorbeeld een erg boze kat op de trimtafel, voor de veiligheid van de kat en voor mijzelf, heb ik de behandeling stopgezet. Na een bezoekje aan de dierenarts bleek deze kat door een val uit het raam, een verschoven wervel te hebben. De kat had dus pijn tijdens het trimmen en reageerde daarom zo heftig. In dat geval is het beter om de kat bij de dierenarts te laten trimmen, desnoods onder een roesje. Maar gelukkig komt dat bijna nooit.

Ik wil alleen getrimd worden als het fijn is. 3 Heeft u ook een kam of zoiets die alle katten heel erg fijn vinden? 

Jip en Bo

Jazeker. Kortharige katten zoals jij, hoef je eigenlijk niet echt te kammen. Wel kun je aan jouw baasje vragen om tijdens de rui periode, jou te aaien met een (licht vochtig) microvezel doekje. Hiermee worden losse haren verwijderd en blijven de gezonde vastzittende vacht bespaard.
Kammen die ik adviseer zijn de slickerborstel en metalen kam. Ook hiermee kun je heel goed een kat door de rui helpen zonder de vacht te beschadigen.
Absolute no-go is de Furminator, die werkt als een soort scheermes en trekt/scheert de vacht letterlijk kapot.

Nou wordt het toch weer eng!!  Nou een paar fijne vragen. U woont met Jip en Bo. Ruiken zij wat u doet?

Jip en Bo krijgen niet heel veel mee van vreemde kattenluchtjes. Alle kleding die ik draag tijdens het trimmen gaan altijd direct de was in. Net als de trimkoffer en trimapparatuur, deze worden grondig ontsmet na elke trimbehandeling. Soms zie ik ze alsnog wel eens snuffelen, maar het lijkt ze niet heel erg te boeien.

Nou heb ik een persoonlijke vraag. Wat vinden Jip en Bo het liefste om samen met u te doen?

Jip is het gelukkigst als ik lekker met hem op de bank lig te knuffelen. Bo maak ik intens gelukkig als ik een zilverfolie balletje door het huis gooi, hij apporteert ook. Daarnaast zijn Jip en Bo regelmatig het testpanel voor kattenproducten, hierover schrijf ik reviews.

Als u denkt dat is misschien wat voor mij, dan kunt u kijken op de website van Desiree dat is Perfectekat.nl  Ik vond dit een heel technisch gesprek en ik heb er veel van geleerd. Dankuwel!!

In de vensterbank (filmpje)

Als het zo heel erg warm is, lig ik voor de ventilator. Ik beweeg mijn rechtervoorpoot een beetje. Of mijn linkervoorpoot. Soms ga ik op mijn andere zij liggen. En verder lig ik te liggen. Tot ik opeens denk: ik wil in de vensterbank.

Dat is moeilijk, hoor. Want als kat hoor je in de zon als die schijnt. Dat is geluk. Lekker hangen in de warmte. Ik heb een heeeele lange vensterbank en daar lig ik graag in.

Nou moet ik even uitleggen hoe ik dan woon. Ik heb twee vensterbanken over de lengte van de kamer en tussen die twee heeft mijn vrouw een plank laten maken. Dus ik hoef niet te springen ik kan gewoon doorlopen. Of halverwege blijven staan en denken ga ik naar rechts of ga ik naar links.

Lekker hoor, een goede vensterbank.

Maar als het zomer is en ik heb het keiheet dat ik wel wil maar toch warm ben, dan is de vensterbank best ver weg.

Alleen wil ik toch ook niet de hele tijd liggen te liggen. Daar ben ik toch te jong voor. Of tenminste zo voel ik me van binnen.

Dus na een tijdje ventilatoren wil ik in in de vensterbank. Ook om te zien wat er in de straat gebeurt. Ik ben best nieuwsgierig van mezelf. Dus ik spring.  En ik ga lekker zitten. Dan voel ik het al. Dat hete. Soms ga ik weer liggen. En soms probeer ik het toch. Zit ik daar mezelf te verschroeien. Bleeeh. Dan maar weer terug naar de ventilator.

Maar na een tijdje…

Nou, dat is dan mijn worsteling met de hittegolf. Ook vind ik eten en drinken moeilijk. Eigenlijk weet ik gewoon niet zo goed wat ik met mezelf aanmoet. Gelukkig is de ventilator er. Hitte is gewoon moeilijk, vin ik.